Ο Στέλιος Καζαντζίδης γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1931 στη Νέα Ιωνία Αττικής και υπήρξε τραγουδιστής, συνθέτης, στιχουργός και μουσικός, με μια πορεία που σημάδεψε το ελληνικό λαϊκό τραγούδι του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα. Η ιδιαίτερη φωνή και ο τρόπος ερμηνείας του τον κατέστησαν μία από τις πλέον αναγνωρίσιμες μορφές της ελληνικής μουσικής, ενώ για τις φωνητικές του ικανότητες έχουν κατά καιρούς εκφραστεί με θαυμασμό προσωπικότητες όπως ο Frank Sinatra, ο Zeki Müren, ο Μάνος Χατζιδάκις και ο τενόρος Κώστας Παλιατσάρας.

Πρώτα χρόνια

Ο πατέρας του, Χαράλαμπος Καζαντζίδης, καταγόταν από τα Κοτύωρα του Πόντου, ενώ η μητέρα του, Γεσθημανή (Χατζίδαινα), από την Αλάγια της νοτιοδυτικής Μικράς Ασίας. Ο πατέρας του εργαζόταν ως χτίστης και κατά την περίοδο της Κατοχής οργανώθηκε στις τάξεις του ΕΛΑΣ, εργαζόμενος για την Επιμελητεία του Αντάρτη. Στα χρόνια του Εμφυλίου δολοφονήθηκε στις Σέρρες.

Σε ηλικία μόλις δεκαπέντε ετών, ο Στέλιος Καζαντζίδης βρέθηκε στη θέση του προστάτη της οικογένειας και αναγκάστηκε να εργαστεί σε διάφορες δουλειές, μεταξύ άλλων ως εργάτης και αχθοφόρος.

Πρώτο τραγουδιστικό του πρότυπο υπήρξε ο Πρόδρομος Τσαουσάκης, ενώ έτρεφε ιδιαίτερη εκτίμηση και για ερμηνευτές του ελαφρού τραγουδιού, όπως ο Νίκος Γούναρης και ο Τζίμης Μακούλης. Ο Τώνης Μαρούδας είχε μάλιστα σχολιάσει χαρακτηριστικά ότι, αν ο Καζαντζίδης είχε ακολουθήσει το ελαφρό τραγούδι, οι τραγουδιστές του είδους θα αντιμετώπιζαν σοβαρό ανταγωνισμό.

Το 1949, εργαζόμενος στο εργοστάσιο Λανατέξ, έγινε για πρώτη φορά αντιληπτό το ιδιαίτερο φωνητικό του χάρισμα από έναν εργοδότη του, ο οποίος, ακούγοντάς τον να τραγουδά κατά τη διάρκεια της εργασίας, του χάρισε μια κιθάρα. Δάσκαλός του υπήρξε ο τυφλός συνθέτης Στέλιος Χρυσίνης.

Λίγο αργότερα, ο μηχανικός αεροπλάνων Μάνθος Βενέτης, ακούγοντάς τον από τον δρόμο να παίζει κιθάρα και να τραγουδά στο δωμάτιό του στην οδό Αλαΐας, εντυπωσιάστηκε από τη φωνή του. Έτσι άρχισαν σταδιακά οι πρώτες του εμφανίσεις σε μικρά καταστήματα της εποχής.

Η έναρξη της δισκογραφικής πορείας

Το 1952 πραγματοποίησε το δισκογραφικό του ντεμπούτο με το τραγούδι του Απόστολου Καλδάρα «Για μπάνιο πάω», γραμμένο με αφορμή τον καύσωνα που επικρατούσε εκείνο το καλοκαίρι στην Αθήνα.

Ακολούθησαν τραγούδια όπως τα «Ένας μάγκας στον Βοτανικό», «Δεν θέλω το κακό σου (Οι βαλίτσες)», «Τέτοια κούκλα και τσαχπίνα», «Απόψε φίλα με», «Η κοινωνία», «Γεντί Κουλέ», «Άσπρο πουκάμισο», «Βαθιά στη θάλασσα θα πέσω» και «Θεσσαλονίκη μου», μέσα από τα οποία η παρουσία του άρχισε να εδραιώνεται στο ελληνικό λαϊκό τραγούδι.

Κατά την πρώτη αυτή περίοδο συνεργάστηκε με δημιουργούς όπως οι Βασίλης Τσιτσάνης, Γιώργος Μητσάκης, Θόδωρος Δερβενιώτης, Χρήστος Κολοκοτρώνης και Μανώλης Χιώτης.

Από το 1953 έως το 1957 ήταν αρραβωνιασμένος με την Καίτη Γκρέυ. Το καλοκαίρι του 1957, στο νυχτερινό κέντρο «Πανόραμα» της Θεσσαλονίκης, γνώρισε τη Μαρινέλλα, κατά κόσμον Κυριακή Παπαδοπούλου, και της πρότεινε να κατέβουν μαζί στην Αθήνα ως καλλιτεχνικό ντουέτο.

Η πρώτη διαμάχη με την Columbia

Το 1959 ξέσπασε δικαστική διαμάχη ανάμεσα στον Καζαντζίδη και τη δισκογραφική εταιρεία Columbia, με αφορμή τις αμοιβές και τις πωλήσεις των δίσκων.

Ο δίσκος «Μαντουμπάλα / Δυο πόρτες έχει η ζωή» φέρεται να έφτασε περίπου τις 100.000 πωλήσεις, σε μια εποχή κατά την οποία τα πικάπ στην Ελλάδα ήταν πολύ λιγότερα. Η Λίτσα Διαμάντη είχε σχολιάσει χαρακτηριστικά ότι ο κόσμος αγόραζε πρώτα τον δίσκο και στη συνέχεια το πικάπ.

Παρά τις εξαιρετικά υψηλές πωλήσεις, οι ερμηνευτές εκείνη την περίοδο πληρώνονταν συνήθως με εφάπαξ αμοιβή και δεν λάμβαναν ποσοστά επί των πωλήσεων. Ο Καζαντζίδης υπήρξε από τους πρώτους που διεκδίκησαν διαφορετικό καθεστώς αμοιβών για τους τραγουδιστές. Ο Γιώργος Ζαμπέτας είχε σχολιάσει χαρακτηριστικά ότι με την κίνησή του αυτή «καθάρισε για όλο το σινάφι».

Ο τότε νεαρός διευθυντής της Columbia, Τάκης Β. Λαμπρόπουλος, ανέφερε πολλά χρόνια αργότερα, σε εκπομπή του Δεύτερου Προγράμματος της ΕΡΤ, ότι ο Καζαντζίδης υπήρξε ο εμπορικότερος καλλιτέχνης της εταιρείας και χαρακτήρισε μεγάλο λάθος την αποχώρησή του από αυτήν.

Η περίοδος 1960–1965

Η περίοδος 1960–1965 υπήρξε ιδιαίτερα παραγωγική για το καλλιτεχνικό δίδυμο Καζαντζίδη – Μαρινέλλα. Εκτός από τις συνεργασίες τους με κορυφαίους δημιουργούς του λαϊκού τραγουδιού, ερμήνευσαν έργα συνθετών όπως οι Μίκης Θεοδωράκης, Μάνος Χατζιδάκις και Χρήστος Λεοντής.

Οι δυο τους εμφανίστηκαν σε γνωστά κέντρα της εποχής, όπως η «Τριάνα του Χειλά», η «Κουλουριώτη», η «Ξυπολητάκου», η «Μαντουμπάλα» και το «Φαληρικόν», συνεργαζόμενοι με πλήθος σημαντικών καλλιτεχνών: Γρηγόρη Μπιθικώτση, Πόλυ Πάνου, Γιώτα Λύδια, Στράτο Παγιουμτζή, Καίτη Γκρέυ, Σωτηρία Μπέλλου, Μανώλη Αγγελόπουλο, Γιώργο Ζαμπέτα, Μανώλη Χιώτη, Μαίρη Λίντα, Άννα Χρυσάφη, Αντώνη Ρεπάνη και πολλούς ακόμη.

Το 1964 υπέγραψε συμβόλαιο με τη «Μίνως Μάτσας και Υιός», συνέχεια της «Odeon – Parlophone», ενώ την ίδια χρονιά παντρεύτηκε τη Μαρινέλλα. Ο γάμος τους διήρκεσε έως το 1966.

Η αποχώρηση από το πάλκο

Τον Οκτώβριο του 1965 ο Καζαντζίδης ταξίδεψε στη Γερμανία μαζί με τον ποδοσφαιριστή Μίμη Παπαϊωάννου για σειρά συναυλιών προς τους Έλληνες μετανάστες. Μαζί τους βρισκόταν και ο νεαρός τότε δεξιοτέχνης του μπουζουκιού Χρήστος Νικολόπουλος.

Την ίδια περίπου περίοδο ο Καζαντζίδης και ο στιχουργός Χρήστος Κολοκοτρώνης δημιούργησαν τον ύμνο της ΑΕΚ «Νικήστε, νικήστε», τον οποίο ερμήνευσε ο Μίμης Παπαϊωάννου.

Ακολούθησε περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες, κατά την οποία ο Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα εμφανίστηκαν και στο Carnegie Hall της Νέας Υόρκης.

Το 1966, σε μια από τις πιο ώριμες περιόδους της καριέρας του, ο Καζαντζίδης αποφάσισε να διακόψει οριστικά τις εμφανίσεις του σε νυχτερινά κέντρα. Είχε εκφράσει επανειλημμένα την αντίθεσή του στις πρακτικές που επικρατούσαν στη νυχτερινή διασκέδαση, επιδιώκοντας χαμηλές τιμές και καλύτερο έλεγχο των παρεχόμενων υπηρεσιών. Η Μαρινέλλα έχει επίσης αναφερθεί στη στάση του απέναντι στην πρακτική να κάθονται οι τραγουδίστριες στα τραπέζια εύπορων πελατών.

Η περίοδος της δικτατορίας

Το 1967 αποφάσισε να αποσυρθεί προσωρινά από τη δισκογραφία, επιδιώκοντας να δημιουργήσει ανεξάρτητη εταιρεία με την επωνυμία Standard. Η προσπάθεια αυτή δεν προχώρησε, ενώ ο ίδιος συνέδεσε την αποτυχία της με το πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον της δικτατορίας και με τη λογοκρισία της εποχής.

Την ίδια περίοδο αντιμετώπισε και σημαντική αναδρομική φορολογική επιβάρυνση, την οποία ο ίδιος εξέλαβε ως προσωπικά στοχευμένη ενέργεια.

Το 1968 συνεργάστηκε με τη Philips, κυκλοφορώντας σειρά δίσκων 45 στροφών με τη Μαρινέλλα στη δεύτερη φωνή, μεταξύ των οποίων τα «Τα ροζιασμένα χέρια» και «Στα βράχια της Πειραϊκής». Η συνεργασία αυτή οδήγησε τη Μίνως σε δικαστική προσφυγή, με αποτέλεσμα ο Καζαντζίδης να επιστρέψει τελικά στην εταιρεία, ενώ η Μαρινέλλα παρέμεινε στη Philips.

Το 1970 ερμήνευσε τα τραγούδια του Μάνου Λοΐζου «Όταν βλέπετε να κλαίω» και «Το μερτικό μου απ’ τη χαρά», ενώ την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε ο δίσκος «Ένα γράμμα».

Το 1972 κυκλοφόρησε ο δίσκος «Γυρισμός», με τραγούδια δημιουργών όπως οι Απόστολος Καλδάρας, Θόδωρος Δερβενιώτης, Χρήστος Νικολόπουλος, Κώστας Βίρβος και Πυθαγόρας. Στον δίσκο περιλαμβανόταν και το τραγούδι «Ο Μπάρμπα-Γιάννης», αφιερωμένο στον θάνατο του Γιάννη Παπαϊωάννου.

Ακολούθησαν τα «Το δρομολόι της ζωής» και «Γυάλινος κόσμος».

Το 1973 ο Άκης Πάνου συνέθεσε έξι τραγούδια για τον Καζαντζίδη, τα οποία κυκλοφόρησαν την επόμενη χρονιά στον δίσκο «Η ζωή μου όλη». Το ομώνυμο τραγούδι υπήρξε, σύμφωνα με τον ίδιο τον Καζαντζίδη, ένα από τα πλέον αγαπημένα του.

Το 1974 κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Στην Ανατολή», σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη, το οποίο ηχογραφήθηκε στον Καναδά. Περιλάμβανε τραγούδια όπως τα «Άπονες εξουσίες», «Τα παραθύρια ορθάνοιχτα» και «Μες στην ταβέρνα». Ο Πάνος Γεραμάνης είχε υποστηρίξει ότι ο δίσκος μποϊκοταρίστηκε, ενώ ο Θεοδωράκης είχε χαρακτηρίσει το ζήτημα πρωτίστως πολιτικό και δευτερευόντως οικονομικό.

«Υπάρχω» και αποχή από τη δισκογραφία

Τον Νοέμβριο του 1975 κυκλοφόρησε το «Υπάρχω», ένας από τους πλέον χαρακτηριστικούς δίσκους της καριέρας του. Οι αναφορές για τις συνολικές πωλήσεις του ποικίλλουν, με τον ίδιο τον Καζαντζίδη να μιλά το 1979 για περίπου 500.000 αντίτυπα και τον Λευτέρη Χαψιάδη αργότερα για αριθμό άνω του ενός εκατομμυρίου.

Ακολούθησε τηλεοπτική εμφάνιση στην ΕΡΤ που απέκτησε ιδιαίτερη απήχηση, ενώ στο σχετικό πρόγραμμα παρουσιάστηκε και υλικό από τις πρόβες με τον Πυθαγόρα.

Το 1976 αναχώρησε για τις Ηνωμένες Πολιτείες και παντρεύτηκε για δεύτερη φορά την Τόνια Κωνσταντουλάκη, ομογενή από την Κάλυμνο.

Κατά την παραμονή του στην Αμερική πρότεινε στη Μίνως την ηχογράφηση δίσκου με τραγούδια όπως τα «Ο τραγουδιστής», «Γεια σας Πόντιοι» και «Μακρόνησα», χωρίς όμως η πρόταση να προχωρήσει.

Στη Νέα Υόρκη συναντήθηκε με τον Άρη Σαν, ενώ υπάρχουν αναφορές για ορισμένες guest εμφανίσεις του στο κέντρο «Sirocco».

Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, το 1978, γνώρισε τη Βάσω Κατσαβού, την οποία παντρεύτηκε το 1982, με κουμπάρο τον συγγραφέα Βασίλη Βασιλικό.

Την περίοδο 1979–1980, ο Μανώλης Ρασούλης και ο Χρήστος Νικολόπουλος συγκέντρωναν υπογραφές με αίτημα την αποδέσμευση του Καζαντζίδη από το συμβόλαιό του. Παράλληλα, καλλιτέχνες όπως οι Μάνος Λοΐζος, Χρήστος Λεοντής και Λευτέρης Παπαδόπουλος επιχείρησαν να συμβάλουν στην εξεύρεση συμβιβαστικής λύσης. Ο Καζαντζίδης είχε προτείνει ακόμη και την παραχώρηση δύο δίσκων χωρίς ποσοστά, προκειμένου να αποδεσμευτεί, χωρίς αποτέλεσμα.

Η επιστροφή στη δισκογραφία

Στα τέλη του 1981 εμφανίστηκε στην τηλεοπτική εκπομπή «Μουσική βραδιά», ερμηνεύοντας έξι τραγούδια. Ακολούθησε σύντομη εμφάνιση στην ταινία «Εις μνήμην Χάρρυ Κλυνν», όπου τραγούδησε μαζί με τον Χάρρυ Κλυνν το «Μη σκαλίζεις τη στάχτη».

Το 1983 η εκπομπή «Ρεπόρτερς» της ΕΡΤ, με τους δημοσιογράφους Λιάνη, Χαρδαβέλλα και Δημαρά, ασχολήθηκε εκτενώς με την πολυετή αποχή του. Στο πλαίσιο της συζήτησης διατυπώθηκαν ακόμη και προτάσεις για τη δημιουργία κρατικού φορέα ελέγχου της δισκογραφικής βιομηχανίας.

Το 1985 ο Καζαντζίδης ανέλαβε την παραγωγή του δίσκου «Η συνάντηση» του ανερχόμενου τότε Λεωνίδα Βελή.

Το 1986 ψηφίστηκε διάταξη που προέβλεπε λύση συμβάσεων καλλιτεχνών οι οποίες είχαν παραμείνει ανενεργές επί τριετία. Έτσι άνοιξε ο δρόμος για τη μεγάλη δισκογραφική επιστροφή του.

Το 1987 επανήλθε με το άλμπουμ «Ο δρόμος της επιστροφής», με τραγούδια των Β. Βασιλειάδη, Γιάννη Πάριου, Γιάννη Παλαιολόγου και άλλων. Ανάμεσά τους ξεχώρισε το «Το δικό σου αμάρτημα (Τα δάχτυλα)».

Το 1988 έχασε τη μητέρα του, Γεσθημανή. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε στην Polygram το «Ελεύθερος», εγκαινιάζοντας τη συνεργασία του με τους Τάκη Σούκα και Θανάση Πολυκανδριώτη. Ο δίσκος περιλάμβανε και την ερμηνεία του στα «Πέτρινα χρόνια» του Σταμάτη Σπανουδάκη.

Αμέσως μετά υπέγραψε με τη Music Box International (MBI), ιδιοκτησίας τότε του Ανδρέα Καϊάφα.

Το 1989 κυκλοφόρησε ο διπλός δίσκος «Ό,τι δεν είπα», με τραγούδια της λαϊκής και ρεμπέτικης περιόδου, αλλά και νεότερα έργα, με συμμετοχή της Κατερίνας Στανίση.

Ακολούθησαν οι δίσκοι «Βραδιάζει», «Ένα γλέντι με τον Στελάρα», «Και πού Θεός;», «Τα βιώματά μου», «Αφιέρωμα», «Τραγουδώ» και «Έρχονται χρόνια δύσκολα».

Το 1996 αναδείχθηκε μέσω ψηφοφορίας του Mega ως ιδιαίτερα δημοφιλής καλλιτέχνης της χρονιάς, ενώ το 1997 το άλμπουμ «Τραγουδώ» έγινε χρυσό σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.

Το 1999 προσέφερε προσωπικά αντικείμενα μεγάλης οικονομικής και συναισθηματικής αξίας για την ενίσχυση σεισμοπαθών.

Την τελευταία περίοδο της ζωής του προετοίμαζε νέο δίσκο με τραγούδια των Τάκη Σούκα και Θανάση Πολυκανδριώτη, χωρίς όμως να προλάβει να τον ολοκληρώσει.

Η σχέση του με το ποντιακό τραγούδι

Η ποντιακή καταγωγή του από την πατρική του γραμμή αποτελούσε ένα σταθερό σημείο αναφοράς στη ζωή του. Παρότι η κύρια καλλιτεχνική του διαδρομή αναπτύχθηκε στο ελληνικό λαϊκό τραγούδι, στα τελευταία ιδιαίτερα χρόνια της καριέρας του στράφηκε επανειλημμένα στο ποντιακό ρεπερτόριο, καταγράφοντας ερμηνείες που απέκτησαν ξεχωριστή θέση στη σχετική δισκογραφία.

Στις σημαντικότερες ποντιακές συμμετοχές του περιλαμβάνονται:

• 1993 – Τα Αηδόνια του Πόντου
• 1994 – Συναπάντεμαν
• 1997 – Ποντιακή Ραψωδία
• 1997 – Πατρίδα μ’ αραεύω σε
• 2000 – Τα Ποντιακά

Οι ποντιακές του ερμηνείες αποτέλεσαν μια ιδιαίτερη συνάντηση της λαϊκής του ερμηνευτικής ταυτότητας με τη μουσική παράδοση της πατρικής του καταγωγής.

Θάνατος

Ο Στέλιος Καζαντζίδης έφυγε από τη ζωή στις 14 Σεπτεμβρίου 2001, σε ηλικία 70 ετών, ύστερα από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο.

Είχε αρνηθεί να πραγματοποιηθεί η κηδεία του δημοσία δαπάνη. Η ταφή του έγινε στο Νεκροταφείο της Ελευσίνας, ανάμεσα στους τάφους των γονιών του, όπως ο ίδιος είχε επιθυμήσει, ενώ η κηδεία του εξελίχθηκε σε λαϊκό προσκύνημα.

Η παρουσία του παρέμεινε ισχυρή και μετά τον θάνατό του, με συλλόγους, αφιερώματα και δρόμους σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας και της Κύπρου να φέρουν το όνομά του.

Κατά τη μακρά καριέρα του ερμήνευσε δημιουργίες σημαντικών συνθετών, μεταξύ των οποίων οι Μάνος Χατζιδάκις, Άκης Πάνου, Γιάννης Παλαιολόγου, Απόστολος Καλδάρας, Μανώλης Χιώτης, Μίκης Θεοδωράκης, Θόδωρος Δερβενιώτης, Νάκης Πετρίδης, Χρήστος Λεοντής, Τάκης Σούκας, Θανάσης Πολυκανδριώτης, Μπάμπης Μπακάλης, Χρήστος Νικολόπουλος, Γιώργος Μητσάκης, Βασίλης Τσιτσάνης, Σταύρος Ξαρχάκος, Μάνος Λοΐζος, Γιάννης Παπαϊωάννου και Γιώργος Ζαμπέτας.

Αντίστοιχα, τραγούδησε στίχους σημαντικών στιχουργών και ποιητών όπως οι Κώστας Βίρβος, Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, Τάσος Λειβαδίτης, Δημήτρης Χριστοδούλου, Λευτέρης Παπαδόπουλος, Πυθαγόρας, Σώτια Τσώτου, Χρήστος Κολοκοτρώνης, Ευάγγελος Ατραΐδης, Βασίλης Παπαδόπουλος, Τασούλα Θωμαΐδου, Βάντα Κουτσοκώστα, Νίκος Λούκας, Λευτέρης Χαψιάδης και Χαράλαμπος Βασιλειάδης.

Δισκογραφία

Δίσκοι 78 και 45 στροφών

Την περίοδο 1952–1959 κυκλοφόρησε περισσότερα από 300 δισκάκια στην Columbia. Κατά την επόμενη δεκαετία ακολούθησαν πολυάριθμες κυκλοφορίες δίσκων 78 και 45 στροφών σε διάφορες εταιρείες. Παράλληλα, από τη δεκαετία του 1960 άρχισαν να κυκλοφορούν και συλλογές τραγουδιών του σε δίσκους 33 στροφών.

Προσωπικοί δίσκοι και συλλογές

• 1964 – Καζαντζίδης, Μαρινέλλα – Μεγάλες Επιτυχίες (Odeon)
• 1965 – The Voice Of Stelios Kazantzidis (Nina)
• 1965 – Στέλιος Καζαντζίδης Νο. 2 (Columbia)
• 1965 – Στέλιος Καζαντζίδης (Odeon)
• 1965 – Τραγουδήστε Μαζί Μου (Odeon)
• 1967 – Αναπολώντας Με Το Στέλιο Καζαντζίδη (Nina)
• 1968 – Καζαντζίδης, Μαρινέλλα – Καζαντζίδης Μαρινέλλα (Philips)
• 1968 – Kazantzides (Odeon)
• 1968 – Στέλιος Καζαντζίδης (Odeon)
• 1968 – Καζαντζίδης (Regal)
• 1969 – Νυχτερίδες Κι Αράχνες (Odeon)
• 1970 – Sing Greek Songs (Nina)
• 1970 – Ένα Γράμμα (Minos)
• 1970 – Η Στεναχώρια Μου (Minos)
• 1970 – Καζαντζίδης Μαρινέλλα (Sonora)
• 1971 – Καζαντζίδης Νο. 3 (Regal)
• 1971 – Στιγμές (Margophone)
• 1972 – Γυρισμός (Minos)
• 1972 – Καζαντζίδης Νο. 4 (Regal)
• 1973 – Γυάλινος Κόσμος (Minos)
• 1973 – Το Δρομολόι Της Ζωής (Margophone)
• 1974 – Στην Ανατολή (Minos)
• 1974 – Καζαντζίδης Νο. 5 (Regal)
• 1974 – Η Ζωή Μου Όλη (Minos)
• 1975 – Ο Καζαντζίδης Και Τα Ρεμπέτικα (Columbia)
• 1975 – Υπάρχω (Minos)
• 1976 – Στέλιος Καζαντζίδης Νο. 6 (Regal)
• 1976 – Στέλιος Καζαντζίδης Νο. 7 (Regal)
• 1977 – Καινούργιοι Κόσμοι (Minos)
• 1977 – Ο Καζαντζίδης Σε Δημοτικά Τραγούδια (Regal)
• 1977 – Στέλιος Καζαντζίδης Νο. 8 (Regal)
• 1978 – 14 Χρυσές Επιτυχίες (Columbia)
• 1978 – 14 Χρυσές Επιτυχίες Νο. 2 (Columbia)
• 1978 – Μοναξιά Μου (Philips)
• 1978 – Ο Καζαντζίδης Τραγουδάει Βίρβο (Margophone)
• 1978 – Τα Καλύτερά Μου Τραγούδια Νο. 1 (Standard)
• 1979 – Τα Καλύτερά Μου Τραγούδια Νο. 2 (Standard)
• 1980 – Ο Καζαντζίδης Τραγουδά Πυθαγόρα (Regal)
• 1980 – Τα Τραγούδια Της Ανατολής (Regal)
• 1981 – Στέλιος Καζαντζίδης 1953–1960 (Regal)
• 1981 – Στέλιος Καζαντζίδης 1961–1963 (Regal)
• 1982 – 15 Μεγάλες Επιτυχίες (Minos)
• 1982 – Ο Καζαντζίδης Τραγουδά Μπακάλη (Odeon)
• 1982 – Οι Μεγαλύτερες Επιτυχίες Του (Columbia)
• 1984 – Ανέκδοτα Τραγούδια Στις 33 Στροφές (Regal)
• 1984 – Ο Καζαντζίδης Τραγουδά Τσιτσάνη (Columbia)
• 1985 – Για Πάντα Νο. 1 (1952–1963) (Columbia)
• 1985 – Μια Γυναίκα Έφυγε (Minos)
• 1986 – Για Πάντα Νο. 2 (1952–1963) (Minos)
• 1986 – Μπιθικώτσης, Καζαντζίδης – Μαζί (Regal)
• 1987 – Ο Δρόμος Της Επιστροφής (Minos)
• 1988 – Ελεύθερος (Polydor)
• 1988 – Καζαντζίδης – κασετίνα 10 δίσκων (Columbia)
• 1988 – Τώρα (Minos)
• 1988 – Οι Μεγαλύτερες Επιτυχίες Του (Minos)
• 1989 – Ό,τι Δεν Είπα (MBI)
• 1990 – Ανέκδοτα Τραγούδια Στις 33 Στροφές (Minos)
• 1991 – Εξ Ανατολών Προς Δυσμάς (Columbia)
• 1991 – Τα Λαϊκά Του Στέλιου Καζαντζίδη (MBI)
• 1991 – Καζαντζίδης Μαρινέλλα – Τα Τραγούδια Της Αμερικής (MBI)
• 1991 – Οι Μεγαλύτερες Επιτυχίες Του (Minos)
• 1991 – Οι Μεγαλύτερες Επιτυχίες Του Νο. 2 (Minos)
• 1992 – Αυτή Είναι Η Ζωή Μου / 40 Χρόνια Τραγούδι (Minos)
• 1992 – Βραδιάζει... (MBI)
• 1993 – Οι Πρώτες Αυθεντικές Εκτελέσεις (Minos)
• 1993 – Ένα Γλέντι Με Τον Στελάρα – ζωντανή ηχογράφηση (MBI)
• 1993 – Καζαντζίδης, Μαρινέλλα – Μεγάλες Ερμηνείες (Philips)
• 1994 – Δισκογραφία Τσιτσάνη 10: Καζαντζίδης (Columbia)
• 1994 – Και Πού Θεός (MBI)
• 1994 – Τα Πορτρέτα Της MINOS-EMI 4 (Minos)
• 1995 – Οι Μεγάλες Επιτυχίες (Mercury)
• 1995 – Τα Βιώματά Μου (MBI)
• 1996 – Αφιέρωμα (MBI)
• 1996 – Μεγάλες Επιτυχίες Νο. 1 (MBI)
• 1996 – Μεγάλες Επιτυχίες Νο. 2 (MBI)
• 1996 – Μέσα Από Τις 45 Στροφές (AM)
• 1996 – Τα Πρώτα Μου Τραγούδια 1960–1968 (Mercury)
• 1996 – Τραγούδια Από Τις 45 Στροφές (EMI)
• 1997 – 12 Ερωτικές Στιγμές (AM)
• 1997 – Τραγούδια Από Τις 45 Στροφές Νο. 2 (EMI)
• 1997 – Τραγουδώ (MBI)
• 1998 – Τα Ζεϊμπέκικα Του Στέλιου (AM)
• 2000 – Τραγούδια Από Τις 45 Στροφές Νο. 3 (EMI)
• 2000 – Τα Ποντιακά (MBI)
• 2000 – Η Ζωή Μου Όλη... Ένα Τραγούδι – κασετίνα 11 δίσκων (MBI)
• 2000 – Έρχονται Χρόνια Δύσκολα (MBI)

Συμμετοχές

• 1961 – Πολιτεία Α’ – Πολιτεία Β’ του Μίκη Θεοδωράκη (Minos)
• 1961 – Ρετσίνα Και Μπουζούκι (Columbia)
• 1963 – Δημοτικά Νο. 1 (Columbia)
• 1963 – Μίκης Θεοδωράκης Νο. 1 (Columbia)
• 1964 – Κώστας Βίρβος Νο. 1 (Odeon)
• 1964 – Μίκης Θεοδωράκης (Columbia)
• 1964 – Ρετσίνα Και Μπουζούκι Νο. 2 (Columbia)
• 1965 – Καταχνιά των Χρήστου Λεοντή – Κώστα Βίρβου (Odeon)
• 1965 – Μάνος Χατζιδάκις: Πρώτη Εκτέλεση (Columbia)
• 1965 – Συννεφιασμένη Κυριακή του Βασίλη Τσιτσάνη (Columbia)
• 1965 – Ρετσίνα Και Μπουζούκι Νο. 3 (Columbia)
• 1965 – Τραγούδια Της Ξενητειάς των Θόδωρου Δερβενιώτη – Κώστα Βίρβου (Odeon)
• 1967 – Χρυσός Δίσκος (Grecophon)
• 1970 – Καζαντζίδης – Πόλυ Πάνου – Καίτη Γκρέϋ (Sonora)
• 1974 – Αλήθειες (Odeon)
• 1975 – Ρεμπέτικη Ιστορία Νο. 3 (Regal)
• 1976 – Πολιτεία του Μίκη Θεοδωράκη (Columbia)
• 1982 – Τα Σήμαντρα (Roma)
• 1984 – Θεόδωρος Δερβενιώτης: 30 Χρόνια (Regal)
• 1985 – Ο Λαϊκός Κινηματογράφος (Regal)
• 1985 – Η Συναυλία Στο Κεντρικόν (Philips)
• 1985 – Συναυλία Στο Κεντρικόν / Ορφέα (Philips)
• 1988 – Ο Γιάννης Μαρκόπουλος Στον Ελληνικό Κινηματογράφο (Minos)
• 1990 – Ελληνικός Κινηματογράφος Νο. 1 (EMI)
• 1992 – Τα Τραγούδια Δεν Παλιώνουν (AM)
• 1992 – Ζεϊμπέκικα (AM)
• 1993 – Η Ελλάδα Του Στέλιου Και Του Στράτου (EMI)
• 1993 – Τα Τσιφτετέλια Του Στέλιου Και Του Μανώλη (EMI)
• 1993 – Ο Κύριος Μητσάκης (WEA)
• 1993 – Τα Αηδόνια Του Πόντου (MBI)
• 1994 – Άπονες Εξουσίες (MBI)
• 1994 – Συναπάντεμαν (MBI)
• 1995 – Στην Ελλάς Του 2000 (WEA)
• 1997 – Ποντιακή Ραψωδία (Vasipap)
• 1997 – Πατρίδα Μ’ Αραεύω Σε (MBI)

Κινηματογράφος

Ο Στέλιος Καζαντζίδης εμφανίστηκε στις ταινίες:

• 1960 – Η Κυρία Δήμαρχος – Ροβήρος Μανθούλης
• 1962 – Κλάψε Φτωχή Μου Καρδιά – Κώστας Στράντζαλης
• 1965 – Παίξε Μπουζούκι Μου Γλυκό – Κώστας Στράντζαλης
• 1965 – Αφήστε Με Να Ζήσω – Ανδρέας Κατσιμητσούλιας
• 1965 – Οι Αδίστακτοι – Ντίνος Κατσουρίδης
• 1965 – Προδομένη – Χρήστος Κυριακόπουλος
• 1965 – Η Τιμωρία – Ανδρέας Κατσιμητσούλιας, σε σενάριο Πυθαγόρα
• 1965 – Οι Καταφρονεμένοι – Νίκος Βαρβέρης, σε σενάριο Πυθαγόρα
• 1965 – Δεν Μπορούν Να Μας Χωρίσουν – Χρήστος Κυριακόπουλος
• 1966 – Έχω Δικαίωμα Να Σε Αγαπώ – Απόστολος Τεγόπουλος
• 1966 – Άγγελοι Της Αμαρτίας – Ανδρέας Κατσιμητσούλιας
• 1967 – Η Ώρα Της Δικαιοσύνης – Ανδρέας Κατσιμητσούλιας, σε σενάριο Πυθαγόρα
• 1967 – Άδικη Κατάρα – Απόστολος Τεγόπουλος
• 1967 – Ο Γεροντοκόρος – Ορέστης Λάσκος
• 1967 – Σαπίλα Και Αριστοκρατία – Κώστας Καραγιάννης
• 1968 – Τα Ψίχουλα Του Κόσμου – Απόστολος Τεγόπουλος
• 1968 – Οι Άνδρες Δε Λυγίζουν Ποτέ – Κώστας Ανδρίτσος
• 1968 – Ο Γίγας Της Κυψέλης – Κώστας Καραγιάννης
• 1970 – Φουκαράδες Και Λεφτάδες – Κώστας Καραγιάννης
• 1976 – Κραυγή Στον Άνεμο / Voice in the Wind – Ερρίκος Ανδρέου
• 1981 – Εις Μνήμην Χάρρυ Κλυνν – Πάνος Αγγελόπουλος

Τραγούδια του που ακούστηκαν σε κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές

• 1966 – Φτωχογειτονιά αγάπη μου – «Προδομένες καρδιές»
• 1971 – Θανάση πάρε το όπλο σου – «Ζιγκουάλα»
• 1980 – Παραγγελιά – «Ποιος θα με πληροφορήσει»
• 1982 – Summer Lovers – «Έψαχνα άδικα να βρω»
• 2003 – The Wire, Season 2, επεισόδιο 11 «Bad Dreams» – «Το ψωμί της ξενιτειάς», «Ένα σίδερο αναμμένο»
• 2003 – Σεισμός – «Κάποτε κάποια μέρα»

Τραγούδια και έργα με αναφορές στον Στέλιο Καζαντζίδη

• 1976 – Γιάννης Πάριος, Ηλιοβασίλεμα
• 1977 – Μαρίζα Κωχ, Νέα Μενεμένη
• 1979 – Χάρις Αλεξίου, Σε πέντε ώρες ξημερώνει Κυριακή
• 1980 – Χάρις Αλεξίου, Παιδιά και εμείς της προσφυγιάς
• 1981 – Δημήτρης Ξανθάκης, Παλιές δόξες
• 1981 – Χάρις Αλεξίου, Γράμμα σου στέλνω θείε μου
• 1982 – Γιάννης Ντουνιάς, Του δεσμού μας το φινάλε
• 1986 – Τζίμης Πανούσης, 10.000 WATT
• 1987 – Χάρρυ Κλυνν, Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται
• 1990 – Καίτη Γκρέυ, Όταν ακούω Καζαντζίδη
• 1991 – Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Η Αλίκη η Μαίριλυν κι εγώ
• 1993 – Αιμιλία Κουγιουμτζή, Κάτι παιδιά
• 1994 – Διονύσης Σαββόπουλος, Μέρες καλύτερες θα έρθουν
• 1995 – Αφροδίτη Μάνου, Στο καφενείο Ελληνικόν
• 1999 – Δήμητρα Παπίου, Αυτή η νύχτα μένει
• 2001 – Θέμης Αδαμαντίδης, Ο Στέλιος του Σεπτέμβρη
• 2002 – Θέμης Αδαμαντίδης, Όλυμπος
• 2002 – Πασχάλης Τερζής, Σεβάς Χανούμ
• 2004 – Κώστας Μακεδόνας, Η ζωή τραγούδι
• 2005 – Μανώλης Τσεσμετζής, Η μπαλάντα του Στέλιου
• 2006 – Αντώνης Βαρδής, Το βιβλίο
• 2006 – Νότης Σφακιανάκης, Το σύστημα
• 2008 – Δημήτρης Μητροπάνος, Ζωή νταλίκα κόκκινη
• 2015 – Άγγελος Παναγάκης, Αχ ρε Στέλιο
• 2016 – Κώστας Σμοκοβίτης, Για τον Στέλιο

Κινηματογραφική βιογραφία

Το 2024 κυκλοφόρησε η κινηματογραφική ταινία «Υπάρχω» του Γιώργου Τσεμπερόπουλου, με τον Χρήστο Μάστορα στον ρόλο του Στέλιου Καζαντζίδη.

Αναγνώριση

Το 2010 εκδόθηκε ειδικό γραμματόσημο στη μνήμη του. Το όνομά του έχει δοθεί σε οδούς σε διάφορες περιοχές, μεταξύ άλλων στη Θεσσαλονίκη, τη Λάρισα, τα Ιωάννινα, τη Νέα Αλικαρνασσό και την Κύπρο.

Η μακρόχρονη παρουσία του Στέλιου Καζαντζίδη στη δισκογραφία, η ταύτιση της φωνής του με τη μετανάστευση, την ξενιτιά, την προσφυγιά, την κοινωνική αδικία και τον ανθρώπινο πόνο, καθώς και η ιδιαίτερη σχέση του με το ποντιακό τραγούδι, τον κατέστησαν μία από τις πλέον αναγνωρίσιμες και διαχρονικές μορφές της ελληνικής μουσικής του 20ού αιώνα.