Τα μαλλία μ’ ντ’ έσπρυναν

Τα μαλλία μ’ ντ’ έσπρυναν
ατό τέρτ’ πα ’κ’ ευτάγω
Με τα μαύρα έρθα εγώ
και με τ’ άσπρα θα πάγω

Τ’ εβδομήντα αν δι͜αβαίν’
ν’ αϊλί ντ’ εύρεν το κακόν
’Κ’ επορεί να πορπατεί
αν ’κι κρατεί το παστόν’

Κακά τα γεράματα
τα ποδάρι͜α κόφκουνταν
[-Ν’ αϊλί εμάς, Χρύσανθε!]
Άμον γέρ’κα πρόατα
που ’κ’ επορούν να βόσκουνταν

Που γερά ας αποθάν’
να μην τυρα̤ννίεται
Όσον ντο γερά και πάει
το κορμίν ατ’ λύεται

-Χρυσανθόπουλε Χρήστο, λελεύω τα ψ̌ήα σ’!