Ο Χάρρυ Κλυνν (Καλαμαριά, 7 Μαΐου 1940 – 21 Μαΐου 2018), κατά κόσμον Βασίλης Τριανταφυλλίδης, ήταν Έλληνας κωμικός, σατιρικός ηθοποιός, συγγραφέας, εικαστικός και δημόσιο πρόσωπο με δραστηριότητα στην πολιτική και το ποδόσφαιρο.

Γεννήθηκε στην Καλαμαριά από οικογένεια Ποντίων προσφύγων, τον Νίκο και την Κυριακή Τριανταφυλλίδη. Οι οικονομικές δυσκολίες τον οδήγησαν στην εργασία ήδη από την ηλικία των πέντε ετών. Φοίτησε στο Δημοτικό και το Γυμνάσιο Καλαμαριάς και αργότερα στο Ε΄ Γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης. Σε βραδιά ταλέντων του Γιώργου Οικονομίδη κέρδισε το πρώτο βραβείο και δέχθηκε πρόταση να τον ακολουθήσει στην Αθήνα.

Ο Οικονομίδης υπήρξε δάσκαλός του επί τρία χρόνια. Παράλληλα με τις σπουδές του στη Δραματική Σχολή Κατσέλη, εμφανίστηκε στα κέντρα «Κάστρο», «Βράχος», «Τροκαντερό», «Άλσος» και «Γκρην Παρκ», καθώς και σε ταβέρνες, αναψυκτήρια και καμπαρέ. Εργάστηκε επίσης ως πρώτος νουμερίστας και παρουσιαστής προγράμματος για μία τριετία. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 συμμετείχε στις ταινίες Γάμος αλά ελληνικά και Τα 201 καναρίνια, ενώ εμφανίστηκε στα θέατρα Ακροπόλ και Χατζηχρήστου.

Το 1964 πραγματοποίησε εμφανίσεις στο Μόντρεαλ και ακολούθησε δεκαετής παραμονή στον Καναδά και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εργάστηκε σε χώρους της ελληνικής διασποράς και σε καφεθέατρα, παρουσιάζοντας κωμικούς μονολόγους τύπου stand-up, συμμετέχοντας σε εναλλακτικές θεατρικές παραστάσεις και γράφοντας σατιρικά κείμενα. Η εμπειρία αυτή επηρέασε τη μετέπειτα σκηνική του παρουσία στην Ελλάδα. Στα βιογραφικά του αναφέρονται συνεργασίες με τα περιοδικά Playboy, Village και On the Double και την εφημερίδα Daily Worker.

Στο Σικάγο παντρεύτηκε τη Χαρίκλεια Μακρή. Απέκτησαν τρία παιδιά: τον σκηνοθέτη Νίκο Τριανταφυλλίδη (1966–2016), που γεννήθηκε στο Σικάγο, τον Αποστόλη, που γεννήθηκε στο Μόντρεαλ, και την Κορίνα, που γεννήθηκε στην Αθήνα.

Τον χειμώνα του 1974 επέστρεψε στην Ελλάδα. Εμφανίστηκε στις μπουάτ της Πλάκας «Αιγόκερως», «Ζυγός» και «Διαγώνιος» και αργότερα στα νυχτερινά κέντρα «Διογένης», «Δειλινά» και «Στορκ». Η κυκλοφορία του σατιρικού δίσκου Για δέσιμο από την Columbia το 1978 αποτέλεσε καθοριστικό σταθμό της αναγνώρισής του.

Κινηματογράφος, τηλεόραση και εικαστικά

Στον κινηματογράφο ξεχώρισε ιδιαίτερα με την ταινία Αλαλούμ (1982), στην οποία ενσάρκωσε διαφορετικούς σατιρικούς χαρακτήρες. Η τηλεοπτική του δραστηριότητα περιλάμβανε διαφημιστικά σποτ, με διακρίσεις σε διοργανώσεις της Ελληνικής Διαφημιστικής Δημιουργίας, καθώς και την εκπομπή Harry Klynn Special Shows στον ΑΝΤ1 από το 1990 για τέσσερις τηλεοπτικές περιόδους. Το 1995 παρουσίασε στο ίδιο κανάλι τη σειρά δέκα επεισοδίων Πολίτης Κλυνν.

Το 1987 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή Ζήτω το ελληνικό τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου, σε ένα σατιρικό επεισόδιο με θέμα την ιδιωτική τηλεόραση, το οποίο διασώζεται στο Αρχείο της ΕΡΤ. Το 1998 παρουσίασε την πρώτη ατομική έκθεση ζωγραφικής του στον «Εικαστικό Κύκλο». Στη διάρκεια της πορείας του ασχολήθηκε επίσης με τη συγγραφή βιβλίων και πραγματοποίησε, σύμφωνα με τα δημοσιευμένα βιογραφικά του, οκτώ ατομικές εκθέσεις.

Δισκογραφία και ποντιακή καταγωγή

Το 1977 πρότεινε στην EMI–Columbia την πειραματική παραγωγή σατιρικού δίσκου. Η επιτυχία του Για δέσιμο (1978) και των επόμενων κυκλοφοριών του ανέδειξε τη δυνατότητα της πολιτικής και κοινωνικής σάτιρας να αποκτήσει ευρύ δισκογραφικό κοινό. Η ΕΡΤ επιβεβαιώνει ότι οι σατιρικοί δίσκοι του σημείωσαν ιδιαίτερα υψηλές πωλήσεις.

Στην προσωπική του δισκογραφία περιλαμβάνονται οι κυκλοφορίες Για δέσιμο (1978), Δοξάστε με (1979), Πατάτες (1981), Αφιέρωμα (1982), Μαλακά… πιο μαλακά (1984), Έθνος ανάδελφον (1985), Τίποτα (1987), Natin Fatin (1987), Ραντεβού με την… εισαγγελία (1989), Αποκάλυψις (1990), Γρανίτα από τζατζίκι (1991), The (X) Klynn Files: Ανάποδα (1998) και Κλασσικά ηχογραφημένα (2002). Στο αρχικό δισκογραφικό υλικό αναφέρεται επίσης η συλλογή Και πάσης Ελλάδος (1985).

Στις συμμετοχές του αναφέρονται οι παραγωγές Ζήτω το ελληνικό τραγούδι (1987), Το χαμόγελο του Τάκη (1994), Ποντιακή ραψωδία (1997) και Φανταρίστικα (2001). Η Ποντιακή ραψωδία, παραγωγή της 12ης Δεκεμβρίου 1997, αποτελεί τεκμηριωμένη σύνδεση της καλλιτεχνικής του παρουσίας με την ποντιακή δισκογραφία. Η ακριβής έκταση της συμμετοχής του χρειάζεται διάκριση από τους επιμέρους συντελεστές των τραγουδιών.

Κυκλοφόρησαν επίσης ανεπίσημες κασέτες με ζωντανές παραστάσεις του. Το 1981 παρουσίασε με τον Αντώνη Ανδρικάκη στο Δεύτερο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας τις εκπομπές Αραμπάδες με καρούλια και Βάσανα που ’χει η αγάπη.

Βραβεύτηκε πέντε φορές από την Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων: με πρώτο βραβείο «Π. Παπαδούκα» το 1993 και το 1994, δεύτερο βραβείο του ίδιου θεσμού το 1994 και το 1995, και πρώτο βραβείο «Παναθήναια» το 2000.

Πολιτική και τοπική αυτοδιοίκηση

Από το 2006 κατοικούσε μόνιμα στην Καλαμαριά. Διεκδίκησε δύο φορές τον Δήμο Καλαμαριάς με τη στήριξη της Νέας Δημοκρατίας, χωρίς να εκλεγεί δήμαρχος, και διετέλεσε επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης στο δημοτικό συμβούλιο κατά την περίοδο 2006–2014.

Το 2012 και το 2015 επιδίωξε να συμπεριληφθεί σε ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς τελικά να είναι υποψήφιος. Μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 υποστήριξε δημόσια την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ, ασκώντας παράλληλα έντονη κριτική στις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις. Στο δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015 τάχθηκε υπέρ του «Όχι» και συνέχισε να στηρίζει την κυβέρνηση και μετά τη συμφωνία για το τρίτο μνημόνιο. Την ίδια χρονιά προκάλεσε αντιδράσεις με επικριτική δημόσια επιστολή προς τον Μανώλη Γλέζο.

Ποδόσφαιρο

Διετέλεσε πρόεδρος του Απόλλωνα Καλαμαριάς. Κατά τη θητεία του συνδέθηκε με την ενίσχυση των υποδομών και των τμημάτων υποδομής της ομάδας, την απόκτηση γηπέδου και την επιστροφή της στην Α΄ Εθνική, έπειτα από μακρά απουσία.

Στη σύγκρουση του 1988 μεταξύ ποδοσφαιρικών συλλόγων και πολιτείας για τη διοργάνωση του επαγγελματικού πρωταθλήματος διαδραμάτισε ενεργό ρόλο. Ανέλαβε την προεδρία της ΕΠΑΕ με τη στήριξη των ομάδων, επιδίωξε την αναδιοργάνωσή της και πραγματοποίησε επαφές με τη FIFA και την UEFA. Η διοργάνωση του πρωταθλήματος επανήλθε στην ΕΠΑΕ, ενώ ο ίδιος αποχώρησε από την προεδρία περίπου τρία χρόνια αργότερα. Η πρότασή του για την καθιέρωση ημιεπαγγελματικού ποδοσφαίρου δεν έγινε δεκτή από την πλειονότητα των ΠΑΕ.

Πέθανε στις 21 Μαΐου 2018, σε ηλικία 78 ετών, ύστερα από προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε.