Ας έτον εκείν’ ο καιρός

Ας έτον εκείν’ ο καιρός
π’ ευρίουσ’νε σο γιάνι μ’
Αρνί μ’, ελαλαχ̌εύκουσ’νε
κι εγρίβωνες απάν’ ι-μ’

Έπλωνες τα χ̌ερόπα σου,
επαίρ’να σε σ’ ωμία μ’
Εσύ εχαντυλλι͜άουσ’νε
κι εσύρ’νες τα μαλλία μ’

Εδίν’νες με το φίλεμα σ’
γλυκέα με το γέλος
Εμέν εχαρεντέριζες,
σην ψ̌η σ’ ’κ’ εφήν’νες χρέος

Σ’ ωτία μ’ επουσ̌τούριζες
τα λόγια σ’ χαρεμένα
«Η ζωή μ’ έν’ γάλαν και μέλ’»
έλεες, «μετ’ εσένα»

Αΐκα λαλαχ̌έματα,
αϊλί εμέν, εχάθαν!
Αρνί μ’ εγένταν όρωμαν
και μετ’ εσέν εθάφαν