Ποδόσφαιρον

Δώδεκα έσαν οι θεοί,
έντεκα τα παιδία
ντ’ εφέρανε το κύπελλον
ας σην Πορτογαλίαν

Τρανόν ρόλον και έμορφον
έπαιξεν ο Ριχάκελ
και όλι͜α τα παιδία μουν
καμίαν να μη χάν’νε

Ο χρυσοκέφαλον έτον
εκεί ο Χαριστέας
π’ εδώκεν λάχταν την πάλαν
και έγκεν α’ σο τέρμαν

Πολλά τρανός και αρχηγός
ατός ο Ζαγοράκης
Κατσουράνης ο εξολοθρευτής
θερίζ’ άμον καγάν’ -ι

Κι ατός ο Γιαννακόπουλον
έν’ άμον μηχανάκι
Κι ο Βλάσιον ίσον δεντρίν
παίζει με το μεράκι

Νικοπολίδη, αετέ
κι ο Φύσσας έν’ ο κόφτης
π’ εξέγκαν το ποδόσφαιρο
σα ύψη της Ευρώπης

Ο Καραγκούνης έν’ κοντός
παίζ’ άμον το θερίον
και όλι͜α τα παιδία μουν
ση ζέστην και σο κρύον

Διαβήτη λένε τον Τσ̌ι͜άρταν
και ζεβροποδαρέα
κι ο Βρύζας έν’ πολλά γκολτζ̌ής
’κι φογούται κανέναν

Σεϊταρίδη, παιχταρά
η μπάλα έν’ το χόπι σ’
Και όλι͜α τα παιδία μουν
σα ύψη της Ευρώπης

Χαρά σην Ελλάδαν π’ ευτάει
αΐκα παλληκάρι͜α
Χ̌αίρεται όλον το μιλέτ’
και σ’κούται σα ποδάρι͜α