Κεμεντζ̌έν παίζω εγώ

Κεμεντζ̌έν παίζω εγώ,
λέγω και τραγωδίας
για να εμπαίνω, πουλόπο μ’,
σ’ έμορφον την καρδία σ’

Κεμεντζ̌έν παίζω εγώ,
κρούω και το ταούλι μ’
να χορεύ’ς εσύ, πουλόπο μ’,
και να χάνω εγώ τ’ αχούλι μ’

’Ίνου, εσύ, το τοξάρ’
και ας είμαι εγώ η λύρα
Κι όντες αγγεύ’ς τα τέλι͜α μ’
η ψ̌η μ’ να εβγάλ’ λαλίαν

Ας ενούμες, πουλόπο μ’,
κι ’ίνουμες τραγωδίαν
Ας ενούμες, πουλόπο μ’,
ατό θέλ’ η καρδία μ’

Kemençemin üstüne
vururum ince ince
öpmezsem dayanamam
elurum görmeyince

Kemençe çala çala
yoruldu bileklerim
yar koynuma girer diye
gün ve gün beklerim

Kemençemın üstüne
yay vururum tellere
alla beni yer eyle
bakıp durma ellere

Elimdeki kemençe
Sürmene yavrusudur
ha bu benim sözlerim
gönlümün aynasıdır