Γουρπάν’ σ’ εσέν

Γουρπάν’ σ’ εσέν να γίνουμαι
να φιλώ τα ποδαρόπα σ’
Κλάψτε με -ν- ας πάγω χάμαι
να λελεύω τα χ̌ερόπα σ’

Έχω άντραν και παιδία
ση Ελλάδας τα χωρία
Κι εγώ -ν- αδά ση Ρουσίαν
σύρω την αροθυμίαν

Δεκατέσσερα αμανάτι͜α
θα δί’ς εσύ ατώρα, θεία
Κι άμε φέρον/φέρεν τα κρεβάτι͜α σ’
και τη ’σπιτί’ σ’ τα πουρτία

’Κ’ έχω, ρίζα μ’, ντό να ευτάω;
το κεσόπο μ’ ας ανοίγω
Εκαικά μίαν ας πάμε
κι όλι͜α μίαν εγώ δίγω

Όλ’ απάν’ μ’ αγληγορείτε,
μη φογούστουν, όλ’ θα πάτε
Παπόρ’ ντ’ έρθεν μη τερείτε
τα Χριστούγεννα θα ’φτάτε

Ωχ! νασάν εμέν, νασάν εμέν,
θα πάω σην Ελλάδαν!
’Κι απομένω ση Ρουσίαν
να μη χάνω τη θρησκεία μ’/τα παιδία μ’