Εφύσεσεν αγράνεμος

Εντώκα τον ανέφορον,
εξέβα απάν’ σ’ ομάλιν
Παντέμορφον ετσ̌άτεψα,
ν’ αϊλί τ’ εμόν το χάλιν

Εφύσεσεν αγράνεμος
και -ν- έσ’κωσεν τα τόζι͜α
Γουρπάν’ εγώ να ’ίνουμαι
σ’ ομματόπα σ’ τα πόζι͜α

Πρωτάνοιξη καιρός έτον,
πουλί μ’, έρθα σ’ εσά -ι
Και ντ’ έμορφα χ̌ι͜ονόβρεχ̌εν
ο Θεόν οξ̌ωκά -ι!

Κρύον νερόν, κρύον νερόν,
κρύον ’κι ποτισκάται
Άμον εσέναν έμορφον
σον κόσμον ’κ’ ευρισκάται