Αητέντς και περιστέρα

Κάποτε έμ’νε κι εγώ
είνας περιστέρα
και σο γιάνι μ’ είχα
έμορφον αητόν
Σεβντάν είχ̌εν μετ’ εμέν
κι εγώ μετ’ εκείνον
κι η χαρά μουν έφτανεν
ους τον ουρανόν

Σο κιφάλι μ’ έβαλεν
στεφάν’ τιμημένον
Σα φτερά τ’ επέρε με
και επέτανεν
Κι οι δύος εντάμαν
έχτ’σαμε φωλέαν
κι ο Θεόν πουλία
εμάς εδίν’νεν

Τα πουλία έφυγαν,
ο αητέντς εχάθεν
Επέμ’να κορώνα
απέσ’ σο γιαπίν
Πάντα είνας απομέν’,
είνας ας σοι δύος,
Αέτσ’ έν’ ο κόσμον,
ατά ση ζωήν