Εμάεψες με/Παντέμορφος εγάπη μου

Εμάεψες με, πουλόπο μ’/σ̌κύλ’ κουτάβ’,
αρ’ έ͜εις με μαεμένον
Αναμεσά σα μαλλόπα σ’
αρ’ έ͜εις με συμπλεγμένον

Εμάεψες με, σ̌κύλ’ κουτάβ’,
κι ας σο φαΐν εκόπα
Λύουμαι όντες τερούνε με
και τ’ εσά τ’ ομματόπα

♫

Παντέμορφος εγάπη μου,
παρχαρί’ τσ̌ιτσ̌ακόπο μ’
Όντες παίρω τα μύρας ι-σ’
ευωδιάζ’ το ψ̌όπο μ’

Τρώει ο λύκον την κερβάναν
κι όλον το καλόν το χτήνον
Πόσα βραδάς εμόνασες
εμέν τον Κωνσταντίνον;

Μυρίζω, πουλί μ’, μυρίζω
τ’ εσόν την ευωδίαν
Κι όντες, αρνί μ’, ’κ’ ελέπω σε
θα τρώει με αροθυμία σ’

Τρώει ο λύκον την κερβάναν
κι όλον το καλόν το χτήνον
Πόσα βραδάς εμόνασες
εμέν τον Κωνσταντίνον;