Εμέν εβόρα ’κι δροσίζ’

Εμέν εβόρα ’κι δροσίζ’,
ο ήλιον ’κι χουλέν’/χουλιών’ με
Απ’ εκεί πέραν θάνατον,
έκαψεν κι αναμέν’ με

Αν θέλτς, μάνα μ’, ευρήκ’ς ’μέναν
για έλα σο ταφόπο μ’
Έναν κερόπον άψον με
ας ησυχάζ’ το ψ̌όπο μ’

Μάνα μ’, σταυρόν ’κι θα ευρήκ’ς
σ’ έρημον το ταφόπο μ’
Μόνον τα ξεροχόρταρα
θα μαρτυρούν τον τόπο μ’