Έλα, πουλί μ’, σ’ οσπιτόπο σ’

Μ’ αναστεναγμόν και κλάμαν
κάθουμαι γράφτω σε γράμμαν
Αροθυμία σ’ τρανόν έν’,
η σεβντά σ’ θα παλαλών’ με

Έλα, πουλί μ’, σ’ οσπιτόπο σ’,
αραεύ’ σε το παιδόπο σ’
Έφαε με η αροθυμία,
τ’ εσόν η τυρα̤ννισία

Τη παιδί’ τ’ ομμάτι͜α κλαίνε,
πουλί μ’, εσέν αραεύ’νε
Έλα δος μας χαράν, γέλος,
εσύ πώς ζεις πονεμένος;

Το τρένον σ̌υρίζ’ και -ν- έρ’ται,
τ’ εμόν το γιαβρόπον ’κ’ έρ’ται
Ερωτώ, κανείς ’κ’ εξέρ’νε
για τ’ εσέν εμέν να λέγ’νε