Μάνα, ποίσο την ευχ̌ή σ’

Μάνα, ποίσο την ευχ̌ή σ’
σα ξένα ντ’ ευρίουμαι
Πονεμένος και τερτλής,
εγώ ντό θα ’ίνουμαι;

Ορφανόν παιδίν είμαι,
εμέν κανείς ’κι πονεί
Σην καρδι͜ά μ’ το γεραλίν
τη χαράν κανείς ’κι δί’

Σα ξένα είμαι ορφανός
κι η καρδία μ’ λύεται
Είνας να δί’ με χαράν
για τ’ εμέν ’κ’ ευρίεται