Τ’ εμόν ο καλόν κουμπάρον

Τ’ εμόν ο καλόν κουμπάρον
έτον ας σα Γιαννιτσά
Χαραλάμπη τ’ όνομαν ατ’
κι ας σ’ εμόν τη μαχαλάν

Ο κουμπάρο μ’ με το θάρρος
σ’ οσπίτ’ απέσ’ έμπαινε
Τηλεόρασην πα ’κ’ είχα,
κεραίαν εσέγκε με

Άψιμον τρανόν σ’ οσπίτ’
ο κουμπάρον εσέγκε με
Με τη γαρή μ’ ένταν ένα
κι εμέναν εχώρτσε με

Ο κουμπάρο μ’ με το θάρρος
σ’ οσπίτ’ απέσ’ έμπαινε
Τηλεόρασην πα ’κ’ είχα,
κεραίαν εσέγκε με

Αλλομίαν αν θ’ αντρίζω
’γώ ατό ντο έπαθα
Αχ! γαρήν εγώ θα βάλω
να αλλάζ’ τα στέφανα

Ο κουμπάρο μ’ με το θάρρος
σ’ οσπίτ’ απέσ’ έμπαινε
Τηλεόρασην πα ’κ’ είχα,
κεραίαν εσέγκε με