Έναν και μοναχόν παιδίν

Έναν και μοναχόν παιδίν
είχα ’σέναν, πουλόπο μ’
Επέρε σε -ν- η ξενιτειά [πουλί μ’]
απέσ’ ας σ’ αγκαλόπο μ’

Γεια σου, Ζωίτσα Καραγιαννίδου!

Βαρέα άρρωστος, πουλί μ’
έμ’νε σο κρεβατόπο μ’
Κανένας ’κ’ έρθεν να ανοί’ [πουλί μ’]
το φτωχικόν ’σπιτόπο μ’

Παρακαλώ σε, παιδόπο μ’,
γύρτσον κι έλα ση μάνα σ’
Ν’ ανοίεται η καρδία μ’, [πουλί μ’]
ν’ ανοίουνταν τ’ ομμάτι͜α μ’

Πολλά βαρύν ο χωρισμόν
έτονε για τ’ εμέναν
Πολλά θα τυραννίουμαι, [πουλί μ’]\
αρνόπο μ’, για τ’ εσέναν