Στιχουργοί: Παραδοσιακό
Συνθέτες: Παραδοσιακό
Σίτ’ επέγ’να ’μάλι͜α-ομάλι͜α
είδα ’μάλι͜α και λιβάδι͜α
είδα ’μάλι͜α και λιβάδι͜α
Είδα ’μάλι͜α και λιβάδι͜α
και σην άκραν κρέν πεγάδι͜α
¹Έστεκεν φυτόν και μέγα,
έστεκεν φυτόν και μέγα
Τ’ αναράντζ̌ι͜α φορτωμένον
Έπλωσα να παίρω έναν,
εχολι͜άστεν η Λεμόνα
εχολι͜άστεν η Λεμόνα
Ντό χολιάσ̌κεσαι Λεμόνα;
Πας̌ κ’ ετσάκωσα κλαδόπον;
Πας̌ κ’ εμάραινα φυλλόπον;
Κι αν ετσάκωσα κλαδόπον
να τσακούται το χ̌ερόπο μ’
Κι αν εμάραινα φυλλόπον
Κι αν εμάραινα φυλλόπον
να μαραίνεται το ψ̌όπο μ’| Κείμενο | Επεξήγηση | Ετυμ. Ρίζα | Προέλευση |
|---|---|---|---|
| άκραν | άκρη, αρχή | ||
| αναράντζ̌ι͜α | νεράντζια | ||
| εμάραινα | μάρανα | ||
| επέγ’να | πήγαινα | ||
| έπλωσα | άπλωσα, έτεινα | ||
| έστεκεν | στεκόταν | ||
| ετσάκωσα | έσπασα | ||
| εχολι͜άστεν | θύμωσε, αγανάκτησε | ||
| κλαδόπον | κλαδάκι, μτφ. απόγονος | ||
| κρέν | κρύο/α, δροσερό/ά | ||
| ’μάλι͜α | (ομάλι͜α) ομαλά, ευθεία, πεδιάδες, (επιρρ.) ίσια | ||
| μέγα | μεγάλο | ||
| ομάλι͜α | (επιρρ.) ομαλά, ευθεία, πεδιάδες, ίσια | ||
| παίρω | παίρνω | ||
| πας̌ | μήπως, μπας και, είναι δυνατόν, μην τύχει (και) | μήν πᾶς | |
| πεγάδι͜α | βρύσες | ||
| σίτ’ | καθώς, ενώ | σόταν<εις όταν | |
| τσακούται | σπάει | ||
| φυλλόπον | φυλλαράκι | ||
| χ̌ερόπο | χεράκι | ||
| χολιάσ̌κεσαι | θυμώνεις, αγανακτάς | ||
| ψ̌όπο | ψυχούλα |
| Κείμενο | Επεξήγηση | Ετυμ. Ρίζα | Προέλ. |
|---|---|---|---|
| άκραν | άκρη, αρχή | ||
| αναράντζ̌ι͜α | νεράντζια | ||
| εμάραινα | μάρανα | ||
| επέγ’να | πήγαινα | ||
| έπλωσα | άπλωσα, έτεινα | ||
| έστεκεν | στεκόταν | ||
| ετσάκωσα | έσπασα | ||
| εχολι͜άστεν | θύμωσε, αγανάκτησε | ||
| κλαδόπον | κλαδάκι, μτφ. απόγονος | ||
| κρέν | κρύο/α, δροσερό/ά | ||
| ’μάλι͜α | (ομάλι͜α) ομαλά, ευθεία, πεδιάδες, (επιρρ.) ίσια | ||
| μέγα | μεγάλο | ||
| ομάλι͜α | (επιρρ.) ομαλά, ευθεία, πεδιάδες, ίσια | ||
| παίρω | παίρνω | ||
| πας̌ | μήπως, μπας και, είναι δυνατόν, μην τύχει (και) | μήν πᾶς | |
| πεγάδι͜α | βρύσες | ||
| σίτ’ | καθώς, ενώ | σόταν<εις όταν | |
| τσακούται | σπάει | ||
| φυλλόπον | φυλλαράκι | ||
| χ̌ερόπο | χεράκι | ||
| χολιάσ̌κεσαι | θυμώνεις, αγανακτάς | ||
| ψ̌όπο | ψυχούλα |
¹ Νοηματικά θα έπρεπε να προηγείται ο γνωστός στίχος «Και ση πεγαδί’ την άκραν»
Με την ευγενική χορηγία φιλοξενίας της 