Έλα, πουλόπο μ’, μετ’ εμέν

Αναθεμά την τύχη μου,
καταραμένον ώραν
που είδα εσέν κι εγάπεσα,
μικρέσσα μαυροφόρα

Λελεύω το τοξάρι σου, Ακριβόπουλε!
Γεια σου Συμεωνίδη με τ’ έμορφα τα τραγωδίας ι-σ’!

Τα μαύρα ρούχα, πουλόπο μ’,
σύρον ατα από ’πάν’ ι-σ’
Τα μαύρα ξάι ’κι πάνε σε
και βάλ’ εμέν σο γιάνι σ’

Έλα, πουλόπο μ’, μετ’ εμέν,
μη τρώγω το καρδόπο μ’
Την ψ̌η μ’ εγώ/εσέν θα δίγω σε -ν,
εσέναν -αχ!-, αρνόπο μ’