Ο Γιάννες ο Μονόγιαννες

Ο Γιάννες ο Μονόγιαννες
κι ο μαναχόν ο Γιάννες
Ο Γιάννες επεπίρνιξεν
και σο πεγάδ’ επήγεν

Και -ν- εχτύπεσεν την μαστραπάν
κι εγνέφιξεν ο ρδάκον
Εξέβεν ρδάκος άγγελος
και θέλ’ να τρώει τον Γιάννεν

-Άφ’σον με, ρδάκε μ’, άφ’σον με,
άφ’ς με καν πέντε ημέρας
Ας πάω εγώ ειδώ τον κύρη μου
κι έρχουμαι, ρδάκε μ’, φά’ με

Κι άλλ’ απ’ οπίσ’ η μάνα του,
καταματούται κι έρ’ται
’Σ όλτς απ’ οπίσ’ η κάλη -ν- ατ’,
χρυσή καβαλαρέα

Χρυσόν μήλον σα χ̌έρι͜α της
παίζει και κατεβαίνει
Κατακαρδών’ το Γιάννεν ατ’ς
και φοβερίζ’ το ρδάκον

-ρδάκον, τοξάρ’ το πρόγεμα σ’,
μαχαίρ’ το δειλινάρι σ’
Σην κορφή σ’ κραξ πέτραν ντο τρως,
θάνατον ντο κοιμούσαι