Εγώ τσ̌ιτσ̌άκ’, εσύ νερόν

Εγώ τσ̌ιτσ̌άκ’, εσύ νερόν,
διψώ και ’κι ποτί͜εις με
Ση στράτα σ’ ρούζω περισ̌άντς
κι άμον χοσ̌έτ’ πατείς με

Νερόν το αίμα μ’ έντονε
κι εγώ εσέν νουνίζω
Αν έ͜εις Θεόν ντ’ εποίκα σε
και λες πως ’δέν ’κι αξίζω;

Εγώ τσ̌ιτσ̌άκ’, εσύ νερόν,
διψώ και φαρμακώντς με
Όντες γελάς γιατί πονώ;
χ̌ίλα̤ φοράς σκοτώντς με

Νερόν το αίμα μ’ έντονε
κι εγώ εσέν νουνίζω
Αν έ͜εις Θεόν ντ’ εποίκα σε
και λες πως ’δέν ’κι αξίζω;

Εγώ τσ̌ιτσ̌άκ’, εσύ νερόν,
νερόν ευλοημένον!
Για τη σεβντά σ’ έχω εγώ
καρδίαν διψασμένον

Νερόν το αίμα μ’ έντονε
κι εγώ εσέν νουνίζω
Αν έ͜εις Θεόν ντ’ εποίκα σε
και λες πως ’δέν ’κι αξίζω;