Χάνω την λαλία μ’

Χάνω τη λαλία μ’, πουλί μ’,
τ’ ομματόπα σ’ να τερώ
Η καρδία μ’ παίρ’ φωτίαν
και να λέγ’ α’ ’κ’ επορώ

Αχ! Καρδία μ’, γιάμ’ εζάντυνες;
Εγάπεσες και τη ζωή μ’
τ’ απάν’ αφκά να φέρτς
Και σο κορμί μ’ να κάεσαι
για το χατίρ’ν ατ’ς θέλτς

Άγγελον σο ψ̌όπο μ’, πουλί μ’,
και σ’ ομμάτι͜α μ’ έχω σε
Κρύφτ’ ατο να μη μαθάντς α’
κάπως λες «’κι θέλω σε»

Αχ! Καρδία μ’, γιάμ’ εζάντυνες;
Εγάπεσες και τη ζωή μ’
τ’ απάν’ αφκά να φέρτς
Και σο κορμί μ’ να κάεσαι
για το χατίρ’ν ατ’ς θέλτς

Χάνω τη λαλία μ’, πουλί μ’,
τ’ ομματόπα σ’ να τερώ
’ίνεται κουβάρ’ η γλώσσα μ’
λες κι ελέπω τον Θεόν

Αχ! Καρδία μ’, γιάμ’ εζάντυνες;
Εγάπεσες και τη ζωή μ’
τ’ απάν’ αφκά να φέρτς
Και σο κορμί μ’ να κάεσαι
για το χατίρ’ν ατ’ς θέλτς