Ως και τα πουλόπα θρηνούν

Ως και τα πουλόπα 
και -ν- ατά θρηνούν
Για το χωρισμό μουν
ατσ̌ά -αχ!- ντ’ εγροικούν;

Πόνεσα, πουλόπο μ’, πόνεσα
Για τ’ εσέν, πουλόπο μ’, έκλαψα

Όλ’ αφκά σον ήλον,
όλ’ απάν’ ση γην
Όλ’ έναν ημέραν
θα ’μπαίνομε ση γην

Πλούσιοι, αγάδες κι εφτωχοί,
όλ’ έναν ημέραν θα φεύομ’ ’ς ση ζωήν

Έλεγες με, ε! πουλόπο μ’,
είσαι το γιαβρί μ’
Και -ν- ατώρα εχάθες, πουλί μ’,
εκάψες την ψ̌η μ’

Ως και τα πουλόπα 
και -ν- ατά θρηνούν
Για το χωρισμό μουν
ατσ̌ά -αχ!- ντ’ εγροικούν;