Μόνον είναν μάναν είχα

Μόνον είναν μάνα είχα
σον κόσμον απάν’
Επέρεν ατεν ο Χάρον,
εχάθεν και πάει

Τα παιδία σ’ ’κι ανασπάλλ’νε
-ε- τη χαμονή σ’
Εσύ έφυες, μανίτσα μ’,
’κι κλώσ̌κεσαι οπίσ’

Και σην προσευχή μ’, μανίτσα μ’,
το Θεό ορωτώ,
γιάτι επέρε σε, μανίτσα μ’;
Κλαίω και πονώ!

Εσύ έφυες, μανίτσα μ’,
’ς σον κόσμον απάν’
Σα παιδία σ’, μανίτσα μ’,
ένοιξες γεράν