Τη μάνας ι-μ’ έμ’νε εγώ

Τη μάνας ι-μ’ έμ’νε εγώ
το λαλαχ̌άρ’ τ’ αρνόπον
Έκαψα και -ν- εμάντσα ’το
και τ’ ατεινές το ψ̌όπον

Άτσ̌απα -ν- εγώ
πού εποίκα κακό
κι ο Θεός τιμωρά με
σα ξένα να ζω;

Σο χωρίο μ’ όταν έμ’νε
εγώ ατέν ’κ’ έκουγα
Ατώρα ξαν σην ξενιτά̤ν
το κιφαλόπο μ’ κρούγ’ α’

Άτσ̌απα -ν- εγώ
πού εποίκα κακό
κι ο Θεός τιμωρά με
σα ξένα να ζω;

Μανίτσα μ’, πώς ετράνυνες
με πίκρα τα παιδία σ’;
Ατώρα είν’ σην ξενιτά̤ν
και λύεται η καρδία σ’

Άτσ̌απα -ν- εγώ
πού εποίκα κακό
κι ο Θεός τιμωρά με
σα ξένα να ζω;