Έρημος σον κόσμον

Έχασα τη μάνα μ’,
έχασα τον κύρη μ’
και τα παιδία μ’
Η καρή μ’ σα κρεβάτα̤
κείται, κείται, ’κ’ επορεί

Και ν’ αηλί εμέν, μανίτσα μ’,
άλλο ’κ’ επορώ
Έπαρ’ με κι εμέναν
σο μαύρον το χώμαν
Η καρδά̤ μ’ ελύεν
άλλο ’κ’ έν’ να ζω

Ο Θεόν εδέκεν
ό,τιναν εδέκεν
όλα τα καλά
Και -ν- εμέν τον μαύρον
εντώκεν, εντώκεν σο κιφάλ’

(Κι) έρημον πουλίν ατός
εμέν εφέκε με -ν
Τη ζωή μ’ ’κι θέλ’ α’,
κανείται ντ’ επέρα
Μαναχός σον κόσμον
’κ’ επορώ να ζω