Τ’ Έλλης η σεβντά

Το παραθύρι σ’ άνοιξον
κι άκ’σον την τραγωδία μ’
Εστά και τέρεν το φαρμάκ’
πώς τρέχ̌’ ας ση καρδία μ’

Το παραθύρι σ’ άνοιξον,
το χαϊνλούκ’ κανείται
Έβγα τέρεν, ασ’χώρετον,
το ψ̌όπο μ’ πώς τελείται

Απόψ’ είδα σε σ’ όνειρο μ’,
ας ση χαρά μ’ εκούξα
Έπλωσα να πϊάνω σε,
ας σο κρεβάτ’ ερρούξα