Οι γυναίκ’

Όντας έρχουν τοπλαεύκουν
σ’ έναν μέρος οι γυναίκ’
σε καν’νάν σειράν ’κι δίν’νε,
η γλώσσα τουν ξάι ’κι στέκ’

Και τα λόγια τουν βαρέα
καίνε -ν- άμον το τσιλίδ’
Και το στόμαν απάν’ ’κ’ έρ’ται,
απάν’-αφκά -ν- άμον ψαλίδ’

Ψέν’νε τα καβέδες, πίν’νε,
ένα δουλείαν ’κ’ ευτάν’
Το τσιγάρον άφ’νε, σβήν’νε,
ποδάρ’ σο ποδάρ’ απάν’

Γυροκλώθ’νε τα ποτήρι͜α
και μαϊσσουλούκια -ν- ευτάν’
Σο κεβεζελούκ’ σκαλών’νε,
τα ψέματα ση σειράν

Αέτσ’ ευτάνε -ν- οι γυναίκ’
και περάν’νε την ώραν
Άλλ’ λένε και άλλ’ βάλλ’ν’ απάν’,
κατηγορούν τη χώραν

Να ζεις, Κωστίκα! Έμορφα!