Ν’ αηλί π’ αποχωρίεται

Τα κορίτσ̌ι͜α πολλά αγαπώ
γι’ ατά την ψ̌η μ’ πα δίγω
Ο κόσμος να χαλάεται
εγώ ατά ’κ’ αφήνω

Κορίτσ̌ι͜α, ντό τερείτε με
και ντό χαμογελάτε;
Εγώ ισ̌μάρ’ θα κρούγω σας
και -ν- αποπίσ’ ελάτε

Για τ’ έμορφα τα κορίτσ̌ι͜α
εγώ πα παλαλούμαι
Νύχταν ημέρα τραγωδώ,
’κ’ επορώ να κοιμούμαι

Αν αποθάνω ο μαύρον
ατά ας μοιρολογούνε
Τα μικρά τα κορτσόπα/κορίτσ̌ι͜α
την καμπάναν ας κρού’νε