Οι παλαιοί θυμούντανε

Θα χάται η παράδοση
τογρία τραγωδέστεν
Το μουχαμπέτ’, τοι παλαιούς
ολίγον θυμεθέστεν

Πίνω, κάποτε μεθώ,
τ’ αρνόπο μ’ αροθυμώ
Σην καρδία μ’ έχ’ ατο,
ατσ̌άπ’ θα ελέπ’ ατο;

Το μουχαμπέτ’ αΐκον έν’
με κρομμύδ’ και ελαίας
Αρ’ έμορφον έν’ το ρακίν
και με καλόν παρέαν

Πετούν, πετούν, πετούνε
πετούν και ’κι κονεύ’νε
Σεβνταλία κορτσόπα είν’
και πώς θα ταγιανεύ’νε;