Μη λέτε με να τραγωδώ

Μη λέτε με να τραγωδώ,
η καρδι͜ά μ’ εματώθεν
Όθεν κλαδίν επίασα
εσάπεν κι ετσακώθεν

Η καρδία μ’ έν’ γεραλίν,
αν κλαίω θα ματούται
Άμον τη λάμπας το γυαλίν
απάν’ να κρού’ς, τσακούται

♫

Εγώ είμαι ραχ̌όπουλον
ση δείσαν μαθεμένον
Σ’ έναν έμορφον κορτσόπον
είμαι σουμαδεμένον

Εμέν τα δέντρα τσ̌ούζ’νε με -ν-,
ευτάνε με -ν- εβόραν
Εσύ τη τσούνας το κουτάβ’
θα τρως με σ’ έναν ώραν
Εσύ τη χ̌έρας το κορίτσ’
θα τρως με σ’ έναν ώραν

♫

Αν θέλετεν ας τραγωδώ,
αν θέλετεν ας κλαίω
Αν θέλετεν παράπονα
ας κάθουμαι και λέω

Τραγωδίας αν θέλετεν
ας λέω σας καμπόσα
Ποίον καρδίαν ταγιανίζ’
σ’ ατά ντο λέει η γλώσσα;