Ας σην ζωήν σον θάνατον

Η ζωή έναν μονοπάτ’
ούλ’ απ’ εκεί δι͜αβαίν’νε
Άλλ’ πάνε άν’ πα/κι άλλ’ πάνε κα’
άλλ’ χ̌αίρουνταν και κλαίνε

Για τ’ ατό -ν- εγώ όλον πίνω
και χ̌αίρουμαι τη ζωή μ’
Η ζωή γλυκύν κι ολίγον,
χαρεμένο ας πάει η ψ̌η μ’

Χρόνι͜α έρθαν κι επέρασαν,
έρχουντανε και πάνε
Αέτσ’ επλάστεν η ζωή,
αέτσ’ εύραμ’ και πάμε

Για τ’ ατό -ν- εγώ όλον πίνω
και χ̌αίρουμαι τη ζωή μ’
Η ζωή γλυκύν κι ολίγον,
χαρεμένο ας πάει η ψ̌η μ’

Ο Χάρος σ’ ούλι͜α κέσ’ προφτάν’,
εξέρ’ που θ’ απαντά σε
Ας ση ζωήν σον θάνατον
ο Χάρον οδηγά σε

Για τ’ ατό -ν- εγώ όλον πίνω
και χ̌αίρουμαι τη ζωή μ’
Η ζωή γλυκύν κι ολίγον,
χαρεμένο ας πάει η ψ̌η μ’