Εγάπεσα έναν έμορφον

Εγάπεσα έναν έμορφον
κι εχάσα ’γώ την υεία μ’
Ετέρ’νεν ατέ αδά κι ακεί,
’κ’ εδίν’νεν σημασέαν

Τη μάνα μ’ και πώς θα τερώ,
τον πάπα μ’ ντό θα λέγω;
Έρ’ται με -ν- και να κάθουμαι
ν’ αρχίζω και να κλαίω

Ελέπ’ ατεν από μακρά,
χτυπά και η καρδία μ’
Εποίκε με με την πελιάν,
έσπρυναν τα μαλλία μ’

Τη μάνα μ’ και πώς θα τερώ,
τον πάπα μ’ ντό θα λέγω;
Έρ’ται με -ν- και να κάθουμαι
ν’ αρχίζω και να κλαίω

Ατέν μανάχον αγαπώ,
πουθέν εγώ ’κι τρέχω
Ατέ εμέν εποίκε με
τ’ ομματόπα μ’ να βρέχω

Τη μάνα μ’ και πώς θα τερώ,
τον πάπα μ’ ντό θα λέγω;
Έρ’ται με -ν- και να κάθουμαι
ν’ αρχίζω και να κλαίω

Ατά τα πόνι͜α ντο σύρω
να έχ’ ατα ’κι θέλω
Θ’ αποδι͜αβαίνω ’γώ ατέν
και άλλεσσαν θα παίρω

Ν’ αϊλί τ’ εκείνου τη μάναν
που επέρεν κακέσσα
’Κι θα τερείς την όμορφον,
αράεψον καλέσσα