Πλούτσι - τσιπούλ το νερόν

Πλούτσι-πλούτσι το νερόν,
παρακαλώ το Θεόν
Τ’ αστικό¹ σ’ την καμονήν
δος κι εμέν υπομονήν

Βρέχ̌’ τουλούμι͜α, σύρ’ νερόν
κι αναμένω σ’ αχ̌ερών’
’Πουγαλεύτα, Θέ μ’, βραδύν’
και ’κ’ εφάνθεν το γιαβρί μ’

Τσ̌ίπουλ-τσ̌ίπουλ το νερόν,
βρέχ̌’ ’κι βρέχ̌’ ο ουρανόν
Αναμένω σο πεγάδ’
να έρ’ται τ’ εμόν η εγάπ’

Τσ̌ίπουλ-πλούτσι το νερόν,
αναμένω να μερών’
Γιάβρουμ, εσέν το μικρόν
θα ευτάγω σε τ’ εμόν