Η Μαρία κι η Συμέλα

Η Μαρία κι η Συμέλα
πάνε εντάμαν σο παζάρ’
’Φόρεσαν και -ν- εσ̌κεπάγαν
ν’ ανταμών’νε παλληκάρ’

Τη Μαρίας η σεβντάν 
έν’ ο Γιωρίκας ο γιοσμάς
Τη Συμέλα ατός πη ’θέλ’νεν
Απεσ̌λής ζεγκίντς παιδάς

Κάθαν Σάββαν σα κορτσόπα
μαχανά έν’ το παζάρ’
Ζευγαρών’νε άμον πουλόπα
και κανείς ’κι παίρ’ χαπάρ’

Η Μαρία κι η Συμέλα
’πάτεσαν ποδάρ’ πασ̌τάν
Γάμον θέλ’νε σ’ εγκλεσίαν
με κουμπάρον και ποπάν

Κι έναν Σάββαν έρθεν η ώρα,
γάμον ’φτάνε και οι δύ’
Έπεϊ¹ ’ίν’νταν νυφάδες
’στεφανώθαν Κερεκή

Ση χαράν ούλ’ το χωρίον,
μούσταν ένταν σο χορόν
Μ’ ένα Τικ κι άλλο καλλίον,
τ’ Απεσ̌λήδων τρομαχτόν

Η Μαρία κι η Συμέλα
’γέννεσαν κορίτσ’, παιδίν
’Νούντσαν την κουμπαροσύνεν
μ’ απομέν’νε ση φιλήν

Λέει η Μαρία σην Συμέλαν
«Γιάμ’ ευτάμε κουμπαριόν;
Τα μωρά όσταν τρανύν’νε
λάχ̌’ ’φτάμε συμπεθεριόν!»

Τα χρόνι͜α έρθαν κι εδέβαν,
τα μωρά τουν είν’ ζευγάρ’
Κι η Μαρία κι η Συμέλα
με τ’ εγγόνι͜α σο παζάρ’