Μέλ’ ’ς σα χ̌είλι͜α σ’ στάζ’

Όλιον τ’ απάν’ ι-σ’ έμορφον,
με τάξη τιζεμένα
Και τα μαλλία σ’ κύματα,
χρυσά και μεταξένια

Στάζ’, πουλόπο μ’, στάζ’,
μέλ’ ’ς σα χ̌είλια σ’ στάζ’
Και τερώ και η καρδία μ’,
ψ̌η μ’, χτύπον αλλάζ’

Τ’ ομμάτι͜α σ’ ήλιον φώταγμαν,
σο τέρεμα σ’ θαμπών’νε
Τα χ̌είλια σ’ μελοστάλαχτα,
άνθρωπον παλαλών’νε

Στάζ’, πουλόπο μ’, στάζ’,
μέλ’ ’ς σα χ̌είλια σ’ στάζ’
Και τερώ και η καρδία μ’,
ψ̌η μ’, χτύπον αλλάζ’

Μήλον και τριαντάφυλλον,
σα μάγ’λα σ’ η θωρέαν
Γουρπάν’, να χτίζω για τ’ εσέν,
πουλί μ’, χρυσόν φωλέαν

Στάζ’, πουλόπο μ’, στάζ’,
μέλ’ ’ς σα χ̌είλια σ’ στάζ’
Και τερώ και η καρδία μ’,
ψ̌η μ’, χτύπον αλλάζ’

Στάζ’, πουλόπο μ’, στάζ’,
μέλ’ ’ς σα χ̌είλια σ’ στάζ’
Και τερώ και η καρδία μ’,
ψ̌η μ’, χτύπον αλλάζ’