Η καρδία μ’ κρούει και παίρ’

Ντό να ’φτάω, Θεέ μ’, ’κι λες
Έχ̌’ η χωρισία απέσ’
μαύρα δάκρυ͜α και καημόν
και παράπονον τρανόν

Η καρδία μ’ κρούει και παίρ’,
πού να έν’ τ’ εμόν το ταίρ’;
Και η ψ̌η μ’ μαύρον πουλίν
θέλ’ να φεύ’ ας ση ζωήν

Όι! Ν’ αηλί τ’ εμόν το χάλ’!
η εγάπ’ είχ̌εν εμπάλ’
Και μαναχός άμα ζω
πώς θα κλαίγω και πονώ;

Η καρδία μ’ κρούει και παίρ’,
πού να έν’ τ’ εμόν το ταίρ’;
Και η ψ̌η μ’ μαύρον πουλίν
θέλ’ να φεύ’ ας ση ζωήν

Ψ̌όπο μ’, άλλο ’κ’ επορώ
και τα στράτας ι-σ’ τερώ
Γιά’ ’κι κλώσ̌κεσαι οπίσ’,
τ’ εμόν ήλεν τη ζωής;

Η καρδία μ’ κρούει και παίρ’,
πού να έν’ τ’ εμόν το ταίρ’;
Και η ψ̌η μ’ μαύρον πουλίν
θέλ’ να φεύ’ ας ση ζωήν

Η καρδία μ’ κρούει και παίρ’
πού να έν’ τ’ εμόν το ταίρ’;
Και η ψ̌η μ’ μαύρον πουλίν
θέλ’ να φεύ’ ας ση ζωήν