Ο σεβνταλής

Τον σεβνταλήν τον άνθρωπον
από μακρά γνωρίζω
Εσέβεν σο κιφαλόπο μ’
και πως θα ταγιανίζω;

Ο σεβνταλής ο άνθρωπος
τη νύχτα ’κι κοιμάται
Σ’κούται και τα μεσάνυχτα,
φορεί και πάει χάται

Τον σεβνταλήν τον άνθρωπον
να μη κατηγοράτε
Σεβντάν ντο έν’ ’κ’ εξέρετε,
τσ̌εχέλ’κα, ’κ’ εγροικάτε

Ν’ αϊλί εκείντς που ’κ’ επορούν
σεβντά για να ευτάνε
Ατείν’ ζούνε σην κόλαση
προτού να αποθάν’νε