.
.
Όντες θα έρ’ται ο χ̌ειμωγκόν

Όντες θα έρ’ται ο χ̌ειμωγκόν

Όντες θα έρ’ται ο χ̌ειμωγκόν
Θέλω να αναπάουμαι,
Θεέ μ’, το χώμαν σ̌κίσον
Έπαρ’ σουμά Σ’ το ψ̌όπο μου
κι άγγελον εμέν ποίσον

Ήλε μ’, κατήβα χαμελά,
σούμωσον σο ταφόπο μ’
Όντες θα έρ’ται ο χ̌ειμωγκόν
να χουλέντς το κορμόπο μ’

Έρ’ται λιβών’ ο ουρανόν
κι η γη ’κατατρυπέθεν
Σο καντηλόπο μ’ τ’ έρημον
το λάδ’ν αθε ετελέθεν

Ήλε μ’, κατήβα χαμελά,
σούμωσον σο ταφόπο μ’
Όντες θα έρ’ται ο χ̌ειμωγκόν
να χουλέντς το κορμόπο μ’

Άμον τσ̌ιτσ̌άκ’ τη άνοιξης
ριζώνω απέσ’ σο χώμαν
Φεύω για πάντα ας ση ζωήν,
ντό να περ’μένω ακόμαν;

Ήλε μ’, κατήβα χαμελά,
σούμωσον σο ταφόπο μ’
Όντες θα έρ’ται ο χ̌ειμωγκόν
να χουλέντς το κορμόπο μ’

Ήλε μ’, κατήβα χαμελά,
σούμωσον σο ταφόπο μ’
Όντες θα έρ’ται ο χ̌ειμωγκόν
να χουλέντς το κορμόπο μ’

Όντες θα έρ’ται ο χ̌ειμωγκόν
να χουλέντς το κορμόπο μ’...
ΚείμενοΕπεξήγησηΕτυμ. ΡίζαΠροέλευση
αθε(αντων. γ’ προσώπ.) του/της από το ομηρικό έθεν (< ε + επίθημα -θεν, πρβλ. εμέθεν, σέθεν). Η ψίλωση έθεν > εθε προτιμήθηκε για ομοιομορφία με τους τύπους που αρχίζουν από α-
άμονσαν, όπως, καθώς ἅμα
αναπάουμαιαναπαύομαι, ξεκουράζομαι
απέσ’μέσα
έπαρ’(προστ.) πάρε
έρ’ταιέρχεται
ετελέθεν(αμτβ.) τελείωσε, εξαντλήθηκε, μτφ. πέθανε
καντηλόποκαντηλάκι
κατήβα(προστ.) κατέβα
κορμόποκορμάκι
λιβών’συννεφιάζει λίβος<λείβω
όντεςόταν
περ’μένωπεριμένω
ποίσον(προστ.) κάνε, φτιάξε ποιέω, ποιῶ
σ̌κίσονσκίσε (προστ.)
σουμάκοντά
σούμωσον(προστ.) σίμωσε, πλησίασε, κόντεψε
ταφόπο(υποκορ.) τάφος
τσ̌ιτσ̌άκ’άνθος, λουλούδι çiçek
φεύωφεύγω
χ̌ειμωγκόν(ονομ.) χειμώνας, (γεν.) χειμώνα
χαμελάχαμηλά
χουλέντςζεσταίνεις, θερμαίνεις χλίω/χλιαίνω
ψ̌όποψυχούλα
ΚείμενοΕπεξήγησηΕτυμ. ΡίζαΠροέλ.
αθε(αντων. γ’ προσώπ.) του/της από το ομηρικό έθεν (< ε + επίθημα -θεν, πρβλ. εμέθεν, σέθεν). Η ψίλωση έθεν > εθε προτιμήθηκε για ομοιομορφία με τους τύπους που αρχίζουν από α-
άμονσαν, όπως, καθώς ἅμα
αναπάουμαιαναπαύομαι, ξεκουράζομαι
απέσ’μέσα
έπαρ’(προστ.) πάρε
έρ’ταιέρχεται
ετελέθεν(αμτβ.) τελείωσε, εξαντλήθηκε, μτφ. πέθανε
καντηλόποκαντηλάκι
κατήβα(προστ.) κατέβα
κορμόποκορμάκι
λιβών’συννεφιάζει λίβος<λείβω
όντεςόταν
περ’μένωπεριμένω
ποίσον(προστ.) κάνε, φτιάξε ποιέω, ποιῶ
σ̌κίσονσκίσε (προστ.)
σουμάκοντά
σούμωσον(προστ.) σίμωσε, πλησίασε, κόντεψε
ταφόπο(υποκορ.) τάφος
τσ̌ιτσ̌άκ’άνθος, λουλούδι çiçek
φεύωφεύγω
χ̌ειμωγκόν(ονομ.) χειμώνας, (γεν.) χειμώνα
χαμελάχαμηλά
χουλέντςζεσταίνεις, θερμαίνεις χλίω/χλιαίνω
ψ̌όποψυχούλα
Όντες θα έρ’ται ο χ̌ειμωγκόν
Σημειώσεις
Το τραγούδι είναι αφιερωμένο στον Λάζαρο Θωμαίδη και σε όλα τα παιδιά που έφυγαν από κοντά μας πολύ νωρίς...

Ποντιακός Στίχος - Pontian Lyrics 2026

Επικοινωνία: infoDUMMY@pontianlyrics.gr

Με την ευγενική χορηγία φιλοξενίας της IpHost