Τ’ εμόν τραντάφυλλον

Εσύ τ’ εμόν τραντάφυλλον,  
τη ψ̌ης ι-μ’ ευωδίαν
Τη καρδι͜άς ι-μ’ το παρχάριν,
τη ζωής μελωδίαν

♫

Ατά τ’ εσά τ’ ομματόπα
όντες τερώ λύγουμαι
Χάνω τ’ αχούλι μ’, νε πουλί  μ’,  
θαρρώ θα παλαλούμαι

Εσύ τ’ εμόν τραντάφυλλον,  
τη ψ̌ης ι-μ’ ευωδίαν,
Τη καρδι͜άς ι-μ’ το παρχάριν,
τη ζωής μελωδίαν

Δίγω την ψ̌η μ’, το καρδόπο μ’ 
κι όλον, πουλί μ’, τον βίο μ’
Άμον εσέν χ̌ιλέμορφον
’κ’ ευρήκω άλλο καλλίον

Εσύ τ’ εμόν τραντάφυλλον,  
τη ψ̌ης ι-μ’ ευωδίαν
Τη καρδι͜άς ι-μ’ το παρχάριν,
τη ζωής μελωδίαν

Ση ψ̌ης ι-σ’ το καφουλόπον
βάλον με κι ας κονεύω
Σο τσ̌ιτσ̌εκλίν το καρδόπο σ’ 
κοιμούμαι κι απομένω

Εσύ τ’ εμόν τραντάφυλλον,  
τη ψ̌ης ι-μ’ ευωδίαν
Τη καρδι͜άς ι-μ’ το παρχάριν,
τη ζωής μελωδίαν