Αροθυμώ και τραγωδώ

Ντό πολλά χρόνα̤ έζησες,
αρνί μ’, ση Γερμανίαν;
Κλώστ’ κι έλα, πουλί μ’, μετ’ εμέν
μη τρώω την καρδία μ’

Η καρδία μ’ έν’ γεραλίν,
η καρδι͜ά μ’ πονεμένον
Όντες αναστενάζω εγώ
τη θάλασσαν ξεραίνω

Αροθυμώ και τραγωδώ,
αροθυμώ και κλαίγω
Αροθυμώ σε και πονώ,
τα τέρτα̤ μου θα λέγω

Εσείς εμέν π’ ακούτε με -ν
ντο τραγωδώ και κλαίω
Αγάπ’ είχα κι εχάσ’ ατεν,
πέτε με ντό θ’ ευτάω;