Η νύφε κι η πεθερά

Όλα σον κόσμον απάν’
πώς έναν τσ̌αρέν παίρ’νε!
Η νύφε κι η πεθερά
’κ’ επορούν να ιεύ’νε ⇋

Αέτσ’ λέγ’νε έν’ γραμμένον
σο γυναικίων το φύλον
Η νύφε κι η πεθερά
άμον κάταν με το σ̌κύλον ⇋

Η νύφε κι η πεθερά
όλον τον καιρόν ταβίζ’νε
Ας σα μαλλία πιάσκουν
και τ’ έναν τ’ άλλο χτουπίζ’νε ⇋

Η νύφε τον πεθερόν ατ’ς
τερεί άμον τον Χριστόν ατ’ς
Ατός κρατεί τα λιρόπα
χρόνα̤ απέσ’ σα σακουλόπα ⇋

Η νύφε πρέπ’ να τιμά
ατέ πα την πεθεράν
Η τιμή των τιμημένων
σ’ ατέν πα έρ’ται σειρά ⇋