Αναστενάζω και πονώ

Αναστενάζω και πονώ,
σο γιάνι μ’ καν’νάν ’κ’ έχω
να λέω τα παράπονα μ’
και τ’ αμαρτίας ντ’ έχω

Βαρύν έν’ η ζωή, γιαβρί μ’,
χωρίς χαράν και δάκρυ͜α
Ομοι͜άζ’ το δέντρον ντο φυτρών’
σ’ έρημα θαλασσάκρι͜α

Γιατί, ραχ̌όπα πράσινα,
φαίνεστεν πονεμένα;
Πασ̌κείμ’ εσείς πα -ν- έχετεν
καρδι͜άν άμον εμέναν;