Καμίαν εγώ ’κι γελώ

Καμίαν εγώ ’κι γελώ
και ’κ’ είμαι χαρεμένος
Ατόσον και πολλά πονώ
πάντα -ν- είμαι κλαμένος

Πονώ, πουλόπο μ’, πολλά πονώ
και καν’νάν ’δέν ’κι λέγω
Κουρτώ τα δά̤κρα̤ μ’ ’κ’ επορώ
κι απέσ’ ι-μ’ εγώ κλαίγω

Συλλογισμένος πορπατώ
τα χ̌έρα̤ μ’ σταυρωμένα
Κανείς κακόν να μην παθάν’,
αρνί μ’, άμον εμένα

Ση στράταν όντες ελέπ’νε με
«χ̌ιλά̤κλερον» εμέν λέγ’νε
Η γούλα μ’ γομούται, ’κ’ επορώ
και τ’ ομματόπα κλαίνε

Καπνίζω, πίνω και μεθώ
πάντα συλλογισμένος
Απάν’ σον κόσμον έρημος
σα πόνα̤ φορτωμένος