Γλυκύν έν’ αμαρτίαν

Θεέ μ’, χρόνια είχ̌ες να ευτάς
Εσύ αΐκον θάμαν
Ο ουρανόν κι η θάλασσα
σ’ ομμάτι͜α τ’ς έν’ εντάμαν

Αρνί μ’, τ’ εσόν το φίλεμαν
γλυκύν έν’ αμαρτίαν
Η κόλαση παράδεισος
’ίνεται σην καρδίαν

Ήλε μ’, το ζόρι σ’ ντ’ έτονε
σα λίβι͜α ντ’ εσ̌κεπάες;
Θάλασσα, γιάμ’ εζέλεψες
τ’ αρνόπο μ’ κι εταράες;

Αρνί μ’, τ’ εσόν το φίλεμαν
γλυκύν έν’ αμαρτίαν
Η κόλαση παράδεισος
’ίνεται σην καρδίαν

Σο τέρεμα σ’ τσ̌ιτσ̌έκ’ ανθίζ’
σην καλατσ̌ή σ’ πετούνε
πουλόπα, ψ̌η μ’, ολόερα,
μετ’ εμέν τραγωδούνε

Αρνί μ’, τ’ εσόν το φίλεμαν
γλυκύν έν’ αμαρτίαν
Η κόλαση παράδεισος
’ίνεται σην καρδίαν