Εχ μανίτσα μ’, ’κι ομματι͜άγα

Λύουμαι και χάμαι, μάνα μ’,
τέρεν/απέσ’ σο κρεβάτ’
Έν’ αλάρωτον αρρώστια,
μάνα μ’, η εγάπ’

Μάνα μ’, η εγάπ’, μανίτσα μ’,
μάνα μ’, η εγάπ’

Χάσον τ’ άλας ας σα χ̌έρι͜α σ’,
εμέν μη γητεύ’ς
Έι! μανίτσα μ’, ’κι ομματι͜άγα!
Άλλο μ’ αραεύ’ς

Μάνα μ’, ντ’ αραεύ’ς, μανίτσα μ’;
Άλλο ντ’ αραεύ’ς;

Για τ’ εμόν το τέρτ’, μανίτσα μ’
ποίσον προσευχήν
Ο Θεόν να ’φτάει το θάμαν,
Ατός επορεί

Ατός επορεί, μανίτσα μ’,
Ατός επορεί