Μάνα

Μάνα, η εγκάλι͜α σ’ θάλασσα,
έμορφον η καρδία σ’
Μάνα, εσύ την Σουμελάν
ομοι͜άεις την Παναΐαν

Μανίτσα μ’, έν’ κεπίν η ψ̌η σ’
γομάτον ευωδίας
Πολλά ’κι θέλτς και τη ζωή σ’
να δί’ς για τα παιδία σ’

Μάνα, η εγάπη σ’ έν’ τρανόν
θάμαν σ’ αούτ’ τον κόσμον
Μάνα, η εγκάλι͜α σ’ γιατρικόν,
λαρών’ τη ψ̌ης τον πόνον

Μανίτσα μ’, έν’ κεπίν η ψ̌η σ’
γομάτον ευωδίας
Πολλά ’κι θέλτς και τη ζωή σ’
να δί’ς για τα παιδία σ’

Μανίτσα μ’, έν’ κεπίν η ψ̌η σ’
γομάτον ευωδίας
Πολλά ’κι θέλτς και τη ζωή σ’
να δί’ς για τα παιδία σ’

Μάνα, αχ! μάνα...