Ξαν εμέρωσεν

Αραεύω όλεν τη νύχταν,
ψ̌όπο μ’, για τη χαμονή σ’
Και η μαχανά ντό έτον
και σ’ οσπίτι σ’ ’κι γυρί͜εις;

Ξαν εμέρωσεν, πουλόπο μ’,
και ο ήλιον θα εβγαίν’
και νεβζήγαν όλι͜α τ’ άστρα
και -ν- εσύ ’κ’ είσαι πουθέν

Άλαλα τα νυχτοπούλια
και τ’ αηδόνι͜α σην αυλή σ’
Νέ ατά και νι͜ά εμένα
εσύ, πουλί μ’, ’κι πονείς

Ξαν εμέρωσεν, πουλόπο μ’,
και ο ήλιον θα εβγαίν’
και νεβζήγαν όλι͜α τ’ άστρα
και -ν- εσύ ’κ’ είσαι πουθέν

Κι εγώ νέ χαπάρι σ’ έχω,
που κέσ’, ψ̌η μ’, ευρίεσαι
Μαναχόν απέσ’ σα στράτας
γιατί τυρα̤ννίεσαι;

Ξαν εμέρωσεν, πουλόπο μ’,
και ο ήλιον θα εβγαίν’
και νεβζήγαν όλι͜α τ’ άστρα
και -ν- εσύ ’κ’ είσαι πουθέν