Ο κύρη μ’ έτον χοβαρτάς

Ο κύρη μ’ έτον χοβαρτάς
κι εγώ είμαι το παιδίν ατ’
Ευτάω τα δουλείας ατ’
να παίρω την ευχ̌ήν ατ’

Τρώει ο λύκον την κιορβάνα
κι όλον το καλόν το χτήνον
Πόσα βραδάς εμόνασες
εμέν τον Κωνσταντίνον;

Ο κύρη μ’ εκοπίαζεν
γράμματα να μαθίζ’ με -ν
Ση χωρί’ μουν τα κορτσόπα
δέσκαλον να καθίζ’ με

Τρώει ο λύκον την κιορβάνα
κι όλον το καλόν το χτήνον
Πόσα βραδάς εμόνασες
εμέν τον Κωνσταντίνον;