Τ’ ομμάτι͜α σ’ άμον θάλασσα

Τ’ ομμάτι͜α σ’ άμον θάλασσα,
τη ψ̌ης ι-μ’ το βοτάνιν
Όντες τερώ -ν- άλλα, πουλί μ’,
σο ψ̌όπο μ’ κρούει ταλκάνιν

Έρθες άμον την άνοιξην
ση βαρυχ̌ειμωνίαν
κι άμον παρχάρτς εγέντονε
τ’ έρημον η καρδία μ’

Νουνίζω ο χ̌ιλιάχαρον
το ψωμίν να βουκούμαι
Αρνί μ’, όντες αγγεύω σε
πάω να παλαλούμαι

Κάποτε χάμαι -ν- εξαπέσ’,
βαθέα πατουρεύω
κι όντες θέλω να κλώσκουμαι
τα στράτας πα σ̌ασ̌εύω