Έναν εγάπ’ χαμένον

Πώς ταγιανίζ’, τρυγόνα μου,
τ’ άκλερον η καρδία σ’
κι αφήντς με με το νούνιγμα σ’
και την αροθυμία σ’;

Όλ’ εθαρρούν έν’ η εγάπ’
νάζι͜α και παιγνητώρι͜α
Εμέν ας ορωτούνε με
ντο κείμες πάντα χώρι͜α

Επέζεψα ο άχαρον
τ’ αρνόπο μ’ ν’ αναμένω
Το ψ̌όπο μ’ πάντα ν’ αραεύ’
έναν εγάπ’ χαμένον