Τσ’ εγάπ’ς το μυστικόν

Ποίον τσ’ εγάπ’ς το μυστικόν
ας λέγω σας, παιδία·
Φιλείς, φιλείς κι από Θεού
έρ’ται έναν χορτασίαν

Λέγ’ν’ η εγάπ’ ομμάτι͜α ’κ’ έχ̌’
και ’κι χωρίζ’ κανέναν
Εμπαίν’ απέσ’ σα καρδόπα
και καίει απ’ έναν-έναν

Ποίον τσ’ εγάπ’ς το μυστικόν;
παλαλούσαι και χάσαι
Η μυρωδία τ’ς σο ρωθών’
κρούει σε και ’κι κοιμάσαι

Λέγ’ν’ η εγάπ’ ομμάτι͜α ’κ’ έχ̌’
και ’κι χωρίζ’ κανέναν
Εμπαίν’ απέσ’ σα καρδόπα
και καίει απ’ έναν-έναν

Αλλό τρανόν έν’ η εγάπ’
ασ’ όλια τα πελιάδες
Γριβών’ σην καρδι͜ά σ’ και ανοί͜ει
πολλών λογ̆ιών γεράδες

Λέγ’ν’ η εγάπ’ ομμάτι͜α ’κ’ έχ̌’
και ’κι χωρίζ’ κανέναν
Εμπαίν’ απέσ’ σα καρδόπα
και καίει απ’ έναν-έναν